Czasem na egzaminie może się pojawić pytanie dotyczące historii sztuki. Nawet jeśli nie trafisz na takie pytanie, warto wykazać się na rozmowie wstępnej wiedzą o podstawowych zagadnieniach i najważniejszych osobach. Dlatego, jak już zapoznałeś się z listą znanych architektów, to przyszedł czas na znanych malarzy! Alfons Mucha – Taniec (1898) Znani malarze – 20 artystów, których musisz znać! Od XIX wieku malarstwo zaczęło się dynamicznie rozwijać. Artyści byli już znudzeni nieustannym przedstawianiem rzeczywistości dokładnie taką, jaka ona jest (akademizm, realizm). Chcieli w swoje prace tchnąć więcej ducha i emocji. Tak powstał ekspresjonizm, impresjonizm i inne bardziej rozbudowane nurty. Powstały też pierwsze abstrakcje i techniki mieszane. Artysta w końcu mógł zacząć tworzyć to, na co miał ochotę! Chcąc dalej odkrywać możliwości jakie daje sztuka, artyści stworzyli kolejny nurt – konceptualizm, gdzie liczył się przede wszystkim zaskakujący pomysł. Od tego czasu sztuka i twórczość nabrały zupełnie innego charakteru. Jednak nawet w tych najbardziej nowoczesnych i awangardowych dziełach można znaleźć nawiązania do kanonu sztuki, a zwłaszcza do dzieł antycznych i renesansowych. Właśnie dlatego warto poznać najważniejszych artystów i ich dzieła. Znani malarze: wymieniamy 20, do tego 5 ciekawostek i 3 obrazy każdego z nich. (Od lewej) Rafael Santi – Madonna Aldobrandini; Michał Anioł Buonarroti – Stworzenie Adama; Leonardo da Vinci – Mona Lisa „Żółwie ninja” 1. Leonardo da Vinci, Michał Anioł, Rafael Santi, Donatello 1. Leonardo da Vinci pracował jako projektant broni. 2. Michał Anioł był brzydki, nietowarzyski, chuderlawy i zrażał do siebie wszystkich ludzi. 3. Przez to, że Rafael Santi urodził się w Wielki Piątek oraz zmarł w Wielki Piątek, uznany został za boskiego artystę. 4. Donatello jest pierwszym w Europie twórcą męskiego aktu. Donatello jest oczywiście rzeźbiarzem, ale po prostu trzeba o nim wspomnieć przy tych renesansowych twórcach. Hieronim Bosch – (od lewej) Sąd Ostateczny; Pokłon trzech króli; Ogród ziemskich rozkoszy 2. Hieronim Bosch (1450-1516) 1. Mówi się, że „malował on ludzi (…) takimi, jacy są wewnątrz, w swej duszy” 2. Ludzie postrzegali go jako heretyka religijnego albo zwolennika alchemii i okultyzmu. 3. Obfitość detali w obrazach Boscha wpłyneła na dużą popularność malarza – odbiorcy za każdym razem mogli dostrzec coś, czego wcześniej nie zauważyli (co było dla nich namiastką telewizji). 4. Miał tak oryginalny styl, że z czasem przestał podpisywać obrazy. 5. Podobną fascynację psychiką i podświadomością można zobaczyć u późniejszego artysty – Blake’a, który prawdopodobnie inspirował się pracami Boscha. Albrecht Dürer – (od lewej) Czterej jeźdźcy apokalipsy; Autroportret; Nosorożec Dürer (1471- 1528) 1. Był prawdziwym narcyzem – malował mnóstwo autoportretów. 2. Miał ogromny wkład w rozwój drzeworytnictwa i miedziorytnictwa. Był wybitnym grafikiem. 3. Był jednym z pierwszych artystów, którzy tworzyli naukową teorię sztuki. Autor m. in. „Cztery księgi o proporcjach ciała człowieka” 4. Rysował właściwie odkąd nauczył się trzymać ołówek w ręce. 5. Wizerunek nosorożca wykonany przez Dürera wykorzystywano w niemieckich szkołach na lekcjach biologii aż do 1939 roku. Artysta narysował go nie z natury, ale na podstawie otrzymanego wcześniej rysunku. Caravaggio – (od lewej) Chory Bachus; Złożenie do grobu; Powołanie Świętego Mateusza Michelangelo Merisi (1571-1610) 1. Jego malarstwo to przede wszystkim silne kontrasty światłocieniowe (caravaggionizm). 2. Na początku kariery często malował zmysłowych młodzieńców z owocami (Chory Bachus). 3. W jego obrazach jest dużo pustej przestrzeni, ponieważ detale rozpraszały oglądającego. 4. Często kopiował swoje najlepiej sprzedające się obrazy, aby zarobić jeszcze więcej. 5. Był awanturnikiem i nieraz wpisano go do kartoteki policyjnej. William Turner – (od lewej) Burza śnieżna – Parowiec u wejścia do portu; Deszcz, para, szybkość; Pożar Izby Lordów i Izby Gmin 5. William Turner (1775- 1851) 1. Uznano go za prekursora impresjonizmu. 2. Pierwszą akwarelę, scenę z Oxfordu, namalował mając 12 lat. 3. Zostawił po sobie 30 000 prac! Większość z nich to szkice, jednak ok. 300 obrazów olejnych również jest imponujące. 4. Mówił, że podczas wystaw wcierał tabakę w swoje płótna, a farby rozpuszczał w zwarzonym piwie. 5. Przeciwnicy Turnera porównywali jego dzieła do „dania z nadmiarem curry, żółtej febry i efektów biegunki”. Claude Monet – (od lewej) Staw z nenufarami; Katedra w Rouen; Wschód słońca 6. Claude Monet(1840-1926) 1. Uznany za jednego z twórców impresjonizmu. 2. Przyjaźnił się z Manetem – innym przedstawicielem impresjonizmu. 3. Z czasem jego wzrok się pogarszał, co widać w coraz bardziej „niewyraźnych” obrazach. 4. Swoją karierę rozpoczął już w gimnazjum jako karykaturzysta. 5. Jego najdroższe dzieło to „Stogi”. Jest warte 81,4 miliardów dolarów. Henryk Siemiradzki – (od lewej) Pogrzeb ruskiego szlachcica; Pochodnie Nerona; Dirce chrześcijańska 7. Henryk Siemiradzki (1843-1902) 1. Polski malarz akademicki. Miał podobną tematykę obrazów do Jana Matejki. 2. Obraz „Żebrający rozbitek” został sprzedany w londyńskim domu aukcyjnym Sotheby’s za ponad 5,4 miliona złotych. 3. Zanim podjął studia na ASP, ukończył studia na wydziale matematyczno-fizycznym. 4. Henryk Sienkiewicz czerpał inspiracje z malarstwa Siemiradzkiego, pisząc „Quo vadis”. 5. Został pochowany w krypcie zasłużonych na krakowskiej skałce. Alfons Mucha – (od lewej) Bibułki papierosowe; Taniec; Taniec (detal) Mucha (1860- 1939) 1. Jest autorem czechosłowackiego godła państwowego. 2. Zlecenie na plakat teatralny do sztuki Gismonda Victoriena Sardou było punktem zwrotnym w jego karierze. 3. Był twórcą witrażu w katedrze św. Wita w Pradze. 4. Już w wieku 19 lat dostał pierwszą pracę – tworzenie scenografii w wiedeńskim teatrze. 5. Jego praca egzaminacyjna na ASP w Monachium była tak dobra, że od razu przyjęto go na trzeci rok studiów. Gustav Klimt – (od lewej) Judyta z głową Holofernesa; Pocałunek; Danae 9. Gustav Klimt (1862-1918) 1. Bał się kobiet, ale z pasją je malował. 2. Przez całe życie mieszkał z matką. Nosił prosty kitel, nie wyróżniał się urodą, ale i tak miał powodzenie wśród kobiet. 3. Niektórzy badacze sztuki twierdzą, że obraz „Pocałunek” przedstawia jego samego z ukochaną. 4. „Pocałunek” wisi w muzeum w Wiedniu, w osobnej sali, pomalowanej w całości na czarno dla większego kontrastu. 5. Nigdy się nie ożenił, ale podobno miał 14 dzieci. Edvard Munch – (od lewej) Chora dziewczynka; Madonna; Letnia noc 10. Edvard Munch (1863-1944) 1. Nazywano go „malarzem brzydoty” i twórcą „obrzydliwego ekspresjonizmu”. 2. „Choroba, Szaleństwo i Śmierć, te czarne anioły czuwające nad moją kołyską, nie opuściły mnie przez całe życie” – Munch powiedział na temat swojego własnego malarstwa. 3. Artysta stworzył kilka barwnych i monochromatycznych wersji słynnego „Krzyku”, wykorzystując różne techniki malarskie i litograficzne. 4. Swoje obrazy wystawił publicznie po raz pierwszy, kiedy miał zaledwie 20 lat. 5. Przez znaczną część życia zmagał się z alkoholizmem oraz zaburzeniami nerwowymi. Wassily Kandinsky – (od lewej) Improwizacja 26; Athenaeum; Wielka Improwizacja 11. Wassily Kandinsky (1866- 1944) 1. Twórca abstrakcjonizmu i pierwszej abstrakcji. 2. Ukończył prawo i ekonomię, a malarstwem zajął się dopiero w wieku 30 lat. 3. Był teoretykiem sztuki, wydał liczne książki poświęcone formalnym i metafizycznym aspektom sztuki nieprzedstawiającej. 4. Został uhonorowany przez Google Doodle. 5. Pierwszy w pełni abstrakcyjny obraz nosił tytuł „Akwarela abstrakcyjna”. Stanisław Wyspiański – (od lewej) Apollo (witraż); Autoportret z żoną; Śpiący Stasiu 12. Stanisław Wyspiański (1869- 1907) 1. Oprócz malarstwa i literatury zajmował się również architekturą, grafiką, witrażami i projektowaniem mebli. 2. Kiedy nie miał już władzy w rękach, kazał przywiązywać sobie deski do ramion, a do nich narzędzia do rysowania. Kiedy nie mógł już malować, dyktował utwory literackie. 3. „By zacząć sztukę, stworzyć dzieło, potrzeba męki, trudu, pasji, bólu, skarg, żalu, smętku, lęku, grozy, litości” – Stanisław Wyspiański. 4. Szczególnie upodobał sobie pastele. 5. Studiował malarstwo u Jana Matejki. Piet Mondrian – (od lewej) Wiatrak; Kompozycja w czerwieni, błękicie i żółci; Brodway – Boogie-Woogie 13. Piet Mondrian (1872-1944) 1. Na początku swojej kariery zajmował się malowaniem pejzaży. 2. Zainspirowany rozmowami z teozofami, zaczął ograniczać się w swoich dziełach do pionów i poziomów, czerni oraz bieli. 3. Uznany za twórcę neoplastycyzmu. 4. Jego obrazy przypominają mapę Nowego Jorku, być może dlatego został doceniony dopiero w USA. 5. Inspirowała go natura, był przeciwnikiem sztuki nowoczesnej, do czasu aż poznał teozofów i zainteresował się metafizyką. Pablo Picasso – (od lewej) Błękitny pokój; Autoportret; Panny z Awinionu 14. Pablo Picasso (1881- 1973) 1. Oprócz malarstwa zajmował się jeszcze grafiką, rzeźbą i ceramiką. 2. Był współtwórcą kubizmu. 3. Był również współtwórcą kolażu. 4. Każda z kobiet Picassa wyznaczała inny okres w jego twórczości. 5. Obecnie ceny obrazów Picassa sięgają ponad 100 milionów dolarów. René Magritte – (od lewej) Ludzka natura; Dzień i noc; Kochankowie 15. René Magritte (1898-1967) 1. Na początku dorabiał jako projektant tapet oraz reklam dla domów mody. 2. Był znany z upodobania do tytoniu i drewnianych fajek. 3. Punktem zwrotnym było zobaczenie przez artystę reprodukcji obrazu Giorgia de Chirica „Pieśń miłosna”. Moment ten uważany jest za początek zainteresowania malarza surrealizmem. 4. Pomimo tego, że był surrealistą, malował z fotorealistyczną dokładnością. 5. Popierał partie komunistyczne. Salvador Dalí – Miękka konstrukcja z gotowaną fasolką; Płynąca żyrafa; Oblicze wojny 16. Salvador Dalí (1904-1989) 1. Rodzice uznali Salvadora za reinkarnację syna, który zmarł 3 lata wcześniej na zapalenie opon mózgowych. Imię też otrzymał po swoim zmarłym starszym bracie. 2. „Wiem, co jem. Nie wiem, co robię”. Lubił wyłącznie jedzenie o wyraźnej formie – uwielbiał skorupiaki, a nienawidził szpinaku. 3. Jego odpowiedź na pytanie teoretyczne z egzaminu na ASP brzmiała: „Jestem inteligentniejszy niż trzej profesorowie z komisji razem wzięci” Odmawiał złożenia egzaminu, albowiem, jak sam powiedział: „dużo lepiej znam od nich zawarte w pytaniu zagadnienie”. 4. Zaprojektował logo lizaków Chupa Chups. 5. Oprócz malarstwa zajmował się również filmem i literaturą (autor m. in. „Moje sekretne życie”). Frida Khalo – (od lewej) Autoportret (fotografia); Frida stojąca przy swoim dziele: Dwie Fridy; Jeleń z głową Fridy 17. Frida Khalo (1907-1954) 1. Jej związek z artystą Diego Riverą był bardzo burzliwy i namiętny. Prawie w każdej pracy malarka umieszczała coś związanego z jej mężem. 2. Frida była feministką i emancypantką. 3. W wieku 18 lat miała poważny wypadek drogowy, który wpłynął na jej życie. W swoim życiu przeszła ponad 30 operacji. 4. Malowanie było dla niej walką z cierpieniem, dlatego jej dzieła są tak osobiste. 5. Frida jest również znana z fascynacji modą i kreowania w ten sposób swojego wizerunku. Roy Lichtenstein – (od lewej) Pocałunek; Pop art rug; Look Mickey 18. Roy Lichtenstein (1923-1997) 1. Jego popartowski styl narodził się przy okazji malowania popularnych postaci z Disneya. 2. Uważany jest za jednego z twórców popartu. 3. Obraz „Śpiąca dziewczyna” został sprzedany za 45 milionów dolarów. 4. Zajmował się również ceramiką, rzeźbą i muralami. 5. Zajmował się głównie odwzorowywaniem reklam, codziennych przedmiotów, postaci z kreskówek, komiksów – na obrazach w żaden sposób nie podkreślał swoich emocji. Andy Warhol – (od lewej) Marilyn; Autoportret; Banan Warhol (1928-1987) 1. Oprócz sztuk plastycznych zajmował się również malarstwem. 2. Studia plastyczne rozpoczął już jako 14 letni chłopak. 3. Niewłaściwie uznaje się go za twórcę pop artu – pop art narodził się w Anglii. 4. Swoją artystyczną karierę rozpoczął w reklamie. 5. Zaczął się fascynować (i tworzyć jej liczne portrety) Marylin Monroe tuż po jej śmierci. 20. Zdzisław Beksiński (1929-2005) 1. Unikał oglądania dzieł innych artystów. Nie chciał się nimi podświadomie sugerować. 2. Karierę zaczynał od fotografii. 3. Był prawdziwym pasjonatem komputerów. 4. Swoją prywatną kolekcję własnych obrazów nazywał „zwierzętami domowymi”. 5. Nigdy nie pojawił się na swoim wernisażu, bo było to dla niego zbyt stresujące. Spis tych artystów nie opiewa w setki słów, linijek opisów danego malarza, jest tylko skrótową formą, by poznać trochę nazwisk. Wychodzę z założenia, że dla licealistów ważne jest, by się zainteresować i potem samodzielnie już coś wyczytać. Podobnie podana jest rozpiska 20 architektów, których musisz znać przed egzaminami na architekturę. Zainteresowali cię znani malarze i chcesz więcej? To poczytaj o: Nauka rysunku dla początkujących krok po kroku Najlepsi Polscy ilustratorzy Najlepsi Polscy projektanci

Krótka charakterystyka epoki: Barok charakteryzował się różnorodnością tematów i form. Na określenie nowych tendencji w różnych krajach używano odmiennych terminów: gongoryzm – Hiszpania, marinizm – Włochy, sarmatyzm – Polska. Barok pojmowano jako sztukę kontrreformacji. Wizja świata była niespokojna i chaotyczna. Artyści zaczęli pokazywać w swoich postaciach niepokój, niepewność i niewiarę w możliwości człowieka. Nowa sztuka była początkowo skomplikowana, odwoływał się do intelektu odbiorcy. Artyści stosowali: koncept (łac. conceptus – ujecie) oryginalny pomysł kompozycyjny lub stylistyczny mający na celu zaskoczenie czytelnika, puetna – zaskakujące zakończenie utworu, dowcip – dostrzeganie niezwykłych podobieństw, paradoks – czyli myśl kłócąca się z powszechnym mniemaniem. Niezrozumiałą naturę świata najlepiej wyrażały sformułowania wewnętrznie sprzeczne. Świat nie jest harmonijnym porządkiem. Artyści widzą świat chaotyczny i zmienny. Sztuka opisująca taką rzeczywistość staje się śmiała, zaskakująca i dziwna. Podłoże społeczno-polityczne: 1545 – sobór w Trydencie, początki kontrreformacji, 1546 – pierwsze jezuicie kolegium w Polsce, 1600 – początek wojen polsko-szwedzkich, 1609 – rokosz Zebrzydowskiego, 1618 – początek wojny trzydziestoletniej, 1621 – bitwa z Turkami pod Chocimiem, 1648 – powstanie Chmieleckiego, 1651 – bitwa pod Beresteczkiem, 1655 – potop szwedzki, 1658 – wygnanie arian z Polski, 1655 – rokosz Lubomierskiego, 1673 – bitwa z Turkami pod Chocimiem 1683 – odsiecz Wiednia 1697-1763 – rządy Sasów w Polsce Barok to epoka pełna wojen domowych i kontrreformacji. Renesansowe nurty reformacji uległy załamaniu, a Kościół podjął próby reorganizacji. Na soborze trydenckim postulowano wzmocnienie władzy papieskiej, sformułowano oficjalną naukę Kościoła katolickiego oraz zaczęto przeciwdziałać reformacji. Utrwalenie zasad religii katolickiej miało przez sztukę o charakterze sakralnym, głównie przez architekturę, malarstwo, rzeźbę i literaturę. Wiele dzieł sztuki uległo zniszczeniu a ogłoszenie Indeksu ksiąg zakazanych zapoczątkowało kościelną cenzurę. Kościół chciał powrotu do estetycznego średniowiecza. Wszystkie te zjawiska zmierzały do przeciwdziałania reformacji i określa się je mianem kontrreformacji. Jezuici: Szczególną rolę w realizowaniu haseł nowego nurtu miał odegrać, utworzony w 1543r. przez Ignacego Loyolę. Członków zakonu Najświętszej Marii Panny Serca Jezusowego nazywano jezuitami. Jezuici zakładali szkoły dla ubogiej szlachty umożliwiając w ten sposób kształcenie, zakładali także biblioteki i drukarnie, Jezuici wyróżniali się wysokim poziomem intelektualnym. Wykorzystywali wszystkie metody by pozyskać wiernych. Kościoły jezuickie zaskakiwały wiernych bogactwem form architektonicznych i obfitością wystroju wewnętrznego (bogata ornamentyka). Kościoły olśniewały i przyciągały widzów. Stare kościoły przerabiano na styl barokowy. W kolegiach uczono pisania pobożnych wierszy i organizowano przedstawienia. Charakterystyka ludzi epoki: Twórcy baroku podkreślają przemijanie świata i wartości ziemskich. W człowieku dostrzegają dualizm jego natury, tzn. człowiek składa się z ducha i materii. Nastąpiło nasilenie chrześcijańskiej świadomości religijnej, tzn. pojawiły się programy odnowy moralnej i religijnej w ramach kościoła katolickiego. Wprowadzono formy religijności, które miały kształtować duchowość ludzi wykształconych i prostych.

Niektóre z nich główni przedstawiciele baroku w literaturze, muzyce, malarstwie i architekturze są Miguel de Cervantes, Antonio Vivaldi, Caravaggio i Carlo baroku miał bardzo wpływowych przedstawicieli na całym świecie. Styl ten powstał w Europie Zachodniej i obejmował XVII i XVIII wiek, dotarł do kilku kolonii latynoamerykańskich i znalazł odzwierciedlenie w różnych kulturowych i artystycznych wyrazach czasu. Literatura, malarstwo, rzeźba, architektura i muzyka to tylko niektóre z obszarów, na które ten styl mocno charakterystyka okresu baroku ma związek z egzaltacją ornamentów, realistyczną reprezentacją i dziełami o wysokim poziomie kontrastu, w niektórych przypadkach nawet historyczny, w którym pojawia się styl barokowy, charakteryzuje intencja Kościoła katolickiego do zademonstrowania swojej siły; Biblijne i religijne odniesienia pojawiają się w różnych gatunkach. Intencją było wzbudzanie emocji poprzez wyrażenia artystyczne, ponieważ te dramatyczne zasoby wykorzystano do wyolbrzymienia realizmu i wywołania 10 najbardziej reprezentatywnych artystów okresu barokuLiteraturaMiguel de Cervantes Ten powieściopisarz, poeta i dramaturg urodził się w Madrycie, w Hiszpanii, w 1547 roku. Chociaż jego skłonność do pisania była wczesna, miał zobowiązania wojskowe, które sprawiły, że skoncentrował się na polu w bitwie pod Lepanto w 1571 roku, został uwięziony przez armię turecką w 1575 roku i wypuszczony pięć lat później. Wtedy wrócił do Hiszpanii i poświęcił się pisaniu latach 1605–1615 opublikował „Genialny dżentelmen Don Quixote de la Mancha„Jego arcydzieło i największy przedstawiciel literatury barokowej. Barokowe pole literackie zostało scharakteryzowane jako miejsce debaty między realizmem a idealizmem, aw „Don Kichota” istnieje stały kontrast między tymi Juana Ines de la Cruz Juana Ramírez de Asbaje, lepiej znana jako Sor Juana Ines de la Cruz, była samoukiem meksykańskiego pisarza urodzonego w latach 1648–1651 (jej data urodzenia nie jest dokładnie znana).Specjalizował się w poezji, chociaż jego twórczość obejmuje postacie tak różnorodne, jak sonety do tak zwanych „komedii hiszpańskiego płaszcza i miecza”, sztuki, których głównym argumentem jest związek miłości między kobietą a praca charakteryzuje się integracją bombastycznych form baroku ze znaczeniem poszukiwania wiedzy. Jego wiersz „Pierwszy sen” (1692) jest odzwierciedleniem jego charakterystycznego Sebastian Bach Bach urodził się w Niemczech w 1685 roku. Był kompozytorem i śpiewakiem, a także grał na skrzypcach, altówce, organach i muzyka jest uważana za wyraz epoki baroku. Jego kompozycje charakteryzują się główną melodią z akompaniamentem i podkreśleniem „koloru harmonicznego”, który odnosi się do interakcji tonów głównych i tonów bardzo religijnym człowiekiem, a jego kompozycje szukały radości dla ducha i uwielbienia Boga. Jednym z jego najbardziej reprezentatywnych utworów jest „Tocata y fuga en re menor”, który był nawet używany w nowoczesnych kontekstach Vivaldi Vivaldi urodził się w 1678 roku w Wenecji i jest uważany za najbardziej reprezentatywnego włoskiego kompozytora okresu baroku. Został wyświęcony na kapłana, ale całkowicie poświęcił się wirtuozem skrzypiec i kompozytora koncertów barokowych, uważanych za wielkie wpływy w muzyce. Jego kompozycje charakteryzują się wymagającymi umiejętnościami z jego najważniejszych dzieł jest „Las cuatro estaciones”, koncert złożony z czterech sonetów. Pełna praca Vivaldiego obejmuje około 500 van RijnTen holenderski malarz urodził się w 1606 roku. Prace Rembrandta charakteryzują się bardzo realistyczną realizacją dzięki zastosowaniu świateł i cieni. Tematy jego obrazów są w większości biblijne, mitologiczne i wiele portretów, a także autoportretów; Te ostatnie stanowią około jedną dziesiątą ich pracy. Jego najważniejszą cechą jest zdolność do odtwarzania twarzy i emocji w realistyczny i efektowny Merisi da Caravaggio urodził się we Włoszech w 1571 roku. Jako dobry przedstawiciel okresu baroku był malarzem, którego twórczość charakteryzowała realizm i naturalizm. Caravaggio unikał wyidealizowanych kreacji; wolał reprodukować przedmioty, jak były, i malował swoje obrazy prawdziwymi modelami, rewolucyjną praktyką na ten czas. Był uważany za najważniejszego malarza Rzymu w latach Lorenzo BerniniTen włoski rzeźbiarz i architekt urodził się w 1598 roku i uważany jest za największego przedstawiciela barokowej rzeźby i Berniniego charakteryzują się ekspresyjnymi gestami i demonstrują uproszczone, ale potężne emocje; jego prace są dynamiczne i pozwalają widzowi docenić je ze wszystkich zwrócił szczególną uwagę na szczegóły tekstury w swoich pracach i zawsze starał się wydrukować poczucie ruchu w swoich dziełach. Do najbardziej znanych rzeźb należą „Gwałt Prozerpiny”, „Ekstaza św. Teresy” i „Apollo i Daphne”.François GirardonTen francuski artysta, urodzony w 1628 roku, jest najbardziej znanym barokowym rzeźbiarzem we Francji. Pracował nad dekoracją pałacu wersalskiego za panowania Ludwika Girardona był brązowy konny posąg Ludwika XIV wzniesiony w Miejsce Vendôme, w Paryżu. Został on zniszczony podczas rewolucji francuskiej, ale nadal istnieją mniejsze repliki. Na jego twórczość wpływa szkoła barokowa, choć jego prace są uważane za bardziej konserwatywne i mniej energiczne niż artystyczne wyrażenia tego BorrominiUrodził się w 1599 r. Pod nazwą Francesco Castellini (w 1627 r. Zmienił nazwisko). Praca Borrominiego charakteryzuje się krzywiznami jego fasad i złożonością innowacyjnym artystą: odważył się eksperymentować z formami i stworzyć „żywą” architekturę, pełną ruchu, dynamizmu. Jego prace opierały się na geometrycznych, modułowych żył w celibacie, poświęcił się architekturze w pełni iz wielką dyscypliną. Jednym z jego najbardziej reprezentatywnych dzieł jest kościół San Carlo alle Quattro Fontane, zwany także „San Carlino” ze względu na małe FontanaFontana urodził się w 1638 roku. Był architektem i inżynierem. Pracował jako asystent Gian Lorenzo Berniniego w kilku projektach, a po śmierci Berniniego stał się najbardziej wpływowym barokowym rzymskim architektem..Fontana przywiązywał wagę do interakcji między rzeźbami a środowiskiem miejskim. Jedną z najbardziej reprezentatywnych konstrukcji jest fasada kościoła San Marcello al Corso w dziedzictwie Fontany znajduje się duża liczba rękopisów, przechowywanych w Królewskiej Bibliotece Zamku Quixote de la Mancha” w Don Quijote Spanish English Learning Źródło: 18 lipca 2017 od: de Cervantes” w Encyclopedia Britannica Źródło: 18 lipca 2017 z Encyclopedia Britannica: de Cervantes” w biografii Odzyskany 18 lipca 2017 z Biography: M. „Sor Juana, filozofia baroku” w Bibliotece Wirtualnej Miguela de Cervantesa. Źródło: 18 lipca 2017 z Biblioteki Wirtualnej Miguel de Cervantes: Moctezuma, P. „Sor Juana Ines de la Cruz i Novohispano Baroque poprzez narracyjne modele fikcji historycznej i boom hispanic feminine ”(2010) w Institutional Repository Uniwersytetu w Alicante. Pobrane 18 lipca 2017 r. Z Repozytorium Instytucjonalnego Uniwersytetu w Alicante: M. i Sartorius L. „Jan Sebastian Bach: szczegółowa biografia informacyjna” (1964) w kompozytorach barokowych i muzykach. Pobrane 18 lipca 2017 roku od kompozytorów barokowych i muzyków: R. „Ocena stylu muzycznego Vivaldiego” (4 marca 2015) w BBC Music Magazine. Pobrane 18 lipca 2017 z BBC Music Magazine: Vivaldi” w biografii Odzyskany 18 lipca 2017 z Biography: K. „Caravaggio (Michelangelo Merisi) (1571-1610) i jego zwolennicy” (2003) w The Met. Pobrane 18 lipca 2017 z The Met: van Rijn” w Encyclopedia Britannica Źródło: 18 lipca 2017 z Encyclopedia Britannica: Gian Lorenzo” w National Gallery of Art Źródło: 18 lipca 2017 z National Gallery of Art: Girardon. Pierwszy rzeźbiarz do króla (1628-1715) ”w Chateau de Versailles Retrieved 18 lipca 2017 z Chateau de Versailles: Borromini” w Encyclopedia Britannica Źródło: 18 lipca 2017 z Encyclopedia Britannica: J. „Borromini: pierwszy architekt” (2011) w The Guardian. Pobrane 18 lipca 2017 r. Od The Guardian: Fontana” w Oxford Index Źródło: 18 lipca 2017 r. Z Oxford Index: Carlo (1638-1714)” w Brown University Library Źródło: 18 lipca 2017 z Brown University Library:

Barok był okresem kulturalnym, który trwał od drugiej połowy XVI wieku do pierwszej połowy XVIII wieku. Rozprzestrzenił się w całej Europie i Ameryce Łacińskiej, a także w innych regionach skolonizowanych przez Europejczyków. Barok przeciwstawiony renesansowi jako wyraz pesymistycznej, zawiedzionej, krytycznej i złożonej wrażliwości. Dzieje się tak dlatego, że literatura i sztuka barokowa to czas niepokojący z psychologicznego, kulturowego i społecznego, a także politycznego i ekonomicznego punktu widzenia. Ale czym jest barok? Jak jest definiowana i co ją charakteryzuje? Czym jest barok? Caravaggio: Powołanie św. Mateusza. 1601. Olej na płótnie. 3,38 m × 3,48 m. Kaplica Contarelli, można określić jako „sztukę pojawiania się”, już w sztuce, już w literaturze. Za fundamentalne dla jego estetyki można uznać trzy elementy: efekt, widowiskowość i emocjonalność. Termin barok został użyty po raz pierwszy w połowie XVIII wieku w kontekście oświecenia lub oświecenia. Pierwotnie znaczenie baroku został zaczerpnięty ze staroportugalskiego, ponieważ „barok” oznaczał rodzaj perły o nieregularnym kształcie. W epoce oświecenia iluminaci Diderot i Rousseau używali tego słowa do pejoratywnego opisania sztuki tego okresu, którą uważali za dziwaczną i zagmatwaną. Jednak późniejsza historiografia potwierdziła wartość estetyczną tego okresu. Cechy barokowe Przerażenie Pedro Pablo Rubens: Okropności wojny. 1638. Olej na desce. 206 × 345 Pitti, cokolwiek charakteryzowało barok, to był to początek horror, łacińskie wyrażenie oznaczające „horror do pustki”. Sztuka baroku we wszystkich swoich przejawach lubi barwne i ozdobne wykończenia, którymi zamierza wypełnić całą przestrzeń. Dynamizm i napięcie Poczucie ruchu, dynamizmu i napięcia jest w baroku fundamentalne. Nie szukamy odpoczynku, przeciwnie, powstają napięcia między formami, dźwiękami, słowami czy pojęciami. Reprezentacja pasji i wewnętrznych temperamentów Barok odchodzi od renesansowych filozoficznych przepisów, które wzywały do miary i równowagi. Stawia raczej na przedstawienie pasji i wewnętrznych temperamentów, zarówno dla każdej postaci, jak i dla całej pracy. Wyszukiwanie kontrastu W różnych dyscyplinach artystycznych barok ujawnia zamiłowanie do kontrastu, które w sztukach plastycznych wyraża się poprzez światłocienie. Dotyczy to nie tylko malarstwa, ale architektury, rzeźby, muzyki, a nawet literatury. Podstawienie bezwzględne za względny A. ustępuje miejsca względności, zgodnie z epoką, w której brakowało bezpieczeństwa filozoficznego, teologicznego i kulturowego. Dominuje porządek percepcji, efektu, poszukiwania wrażeń i sprzeczności nad zamkniętymi zasadami. Wiele ośrodków Berniniego: Baldokin Świętego Piotra. Bazylika Świętego Piotra, Watykan, Rzym. Zdjęcie: Rubén Ramos barokowa wyróżniała się pominięciem idei dzieła z jednym centrum zainteresowania (na przykład malowaniem pojedynczego punktu zbiegu), aby uciekać się do wielu centrów. Ośrodki te często generują kompozycje eliptyczne. Taka zasada była widoczna we wszystkich dyscyplinach artystycznych, choć dostosowana do ich zasobów. Niepełny lub niespójny efekt Barok promował w konsekwencji efekt rozłączenia lub otwartego lub niekompletnego dzieła, w przeciwieństwie do renesansu, który zamknął uniwersum samego dzieła. Ten smak niekompletności wyrażał troskę o nieskończoność i transcendencję. Szukaj metafizycznego dreszczyku W obliczu racjonalnej woli renesansu, która szukała harmonii i równowagi, barok preferuje propagowanie metafizycznego drżenia. Pesymizm i rozczarowanie W przeciwieństwie do renesansu, barok jest zdominowany przez myślenie pesymistyczne i/lub rozczarowane, w odpowiedzi na kryzys historyczny, którego doświadczali. Barokowe motywy artystyczne Carracciego: Rzeź. 1583. Olej na płótnie. 185 cm × 266 cm. Galeria Obrazów Kościoła Chrystusa w historia, religia i mitologia, choć woleli sceny z większym dramatem i zamieszaniem. Odnosić się do religiaKościół katolicki ustanowił ikonografię, aby zapobiec herezji. Preferowane były takie tematy jak Niepokalane Poczęcie, Eucharystia, święci, Kościół triumfujący, bardzo delikatne kwestie w sporze z protestantyzmem. Aluzja do przemijanie czasu i odczarowanie świata, tak dobrze jak zwyczaje i życie codzienne, w tym rzeczywistości społecznej. Może Ci się spodobać: renesans Tak Neoklasycyzm. Literatura barokowa Literatura barokowa charakteryzowała się ówczesnym zainteresowaniem detalem, efektem i bogactwem formalnym. Z tego powodu charakterystyczne było nadmierne używanie figur literackich, takich jak przymiotniki, wielokropek, metafora, hiperbaton, antyteza i peryfraza. Jeśli chodzi o płcieliteratura barokowa nadała ciągłość tym odziedziczonym przez renesans. Nastąpił jednak nowatorski rozwój dramaturgii, zwłaszcza w formie komedii i tragikomedii. Zakwestionowały one klasyczną strukturę trzech jednostek dramatycznych. Barok powitał wielką wielość nurtów literackich. W konkretnym przypadku literatury hiszpańskiej najważniejsze były dwa nurty: culterismo i conceptismo. kulturoznawstwo czy gongoryzm przedkładał formę nad treść. W związku z tym był bogatszy w figury mowy i odniesienia literacko-literackie. Jej głównym przedstawicielem był Luis de Góngora. pojęcie cenił sobie treść tak samo jak formę. Opiera się na prezentacji pomysłów lub koncepcji poprzez pomysłowość werbalną. Jednym z jej głównych propagatorów był Francisco de Quevedo. Tematyka literatury barokowej krążyła wokół troski o przemijanie życia, pozory i odczarowania. Mianowicie: Świat jako teatr: niepewny świat pozorów, który skłania do refleksji. Świat do góry nogami: Ubolewam nad niesprawiedliwością i deformacją tego, co powinno być. Homo homini toczeń: ogłasza, że człowiek jest wilkiem dla człowieka. Milicja amoris: porównanie miłości z wojną. Zmiana fortuny: Żałuję krnąbrnego charakteru szczęścia. Pamiętaj o śmierci: przypomnienie o nieuchronności śmierci. Fugita tempowa: Lamentuję nad przemijaniem czasu i istnienia. Róże Panny Collige lub 'pokrój róże, dziewczyno': przekonywać panny, by wykorzystywały młodość. Chwytaj dzień: zaprasza do skorzystania z dnia jako jedynej opcji w obliczu nieuchronnej śmierci. Autorzy i dzieła literatury barokowej Luis de Gongora, Hiszpania, 1561-1627. Najbardziej reprezentatywne prace: Bajka o Polifemie i Galatei; Samotności. Lope de Vega, Hiszpania, 1562-1635. Najbardziej reprezentatywne prace: Fuenteovejuna; Pies w żłobie. Francisco de Quevedo, Hiszpania, 1580-1645. Najbardziej reprezentatywne prace: Sny i przemówienia; Hiszpański Parnas; Historia życia Buscón. Tirso de Molina, Hiszpania, 1579-1648. Najbardziej reprezentatywne prace: Oszust z Sewilli; Skazani jako nieufni; Ta haniebna w pałacu. Pedro Calderon de la Barca, Hiszpania, 1600-1681. Najbardziej reprezentatywne prace: Życie jest snem; Wielki teatr świata; Stały książę. Sor Juana Ines De La Cruz, Nowa Hiszpania, 1648-1695. Najbardziej reprezentatywne prace: Boski narcyz; Redondille; Najpierw śnię; Wysiłki domu. John Milton, Anglia, 1608-1674. Najbardziej reprezentatywne prace: Raj utracony; Dwadzieścia trzy sonety; Comus; Arkady. Giovan Battista Marino, Włochy, 1569-1625. Najbardziej reprezentatywne prace: Szlam go; Lira; „L'Adone”. Jean-Baptiste Poquelin lub Molier, Francja, 1622-1673. Najbardziej reprezentatywne prace: Tartuff; Wyimaginowany pacjent; Lekarz z kijami. Jean Racine, Francja, 1639-1699. Najbardziej reprezentatywne prace: Fedra; Andromacha; Ifigenia. Zobacz też: Wiersze barokowe. Życie jest snem, autorstwa Pedro Calderón de la Barca. Sor Juana Inés de la Cruz: biografia, praca i wkład. Trendy literackie Sztuka barokowa Diego Velazquez: Stara kobieta smaży jajka, 1618, olej na płótnie, 100,5 cm × 119,5 cm, National Gallery of Scotland, jak reszta artystycznych przejawów baroku, sztuki plastyczne charakteryzują się zasadniczo dynamizmem i napięciem kompozycji. Znalazło to odzwierciedlenie w konkretnych cechach, takich jak użycie wielu punktów zbiegu; otwarte samoloty; kompozycje asymetryczne; nadmierna ornamentyka; bogactwo detali i szczery gust kolorystyczny. Nowe gatunki obrazkowe pojawiały się także w baroku, np. portrety zbiorowe, martwe natury, vanitas, malarstwo rodzajowe i pejzaż. portrety firmowe lub kolektywy przedstawiały kilka osób na jednym płótnie. Często nawiązywały do ludzi skupionych wokół zawodów, cechów czy zawodów. martwe natury martwe natury przedstawiały pokarm zwierzęcy i roślinny, kwiaty i przedmioty użytkowe. W krajach zamożnych wyrażali obfitość. W krajach pogrążonych w kryzysie, takich jak Hiszpania, wyrażali głód. Płeć vanitas to odmiana martwych natur, która zwraca uwagę na marność i przemijanie czasu. Dlatego obejmuje czaszki, bańki mydlane, rozkładające się jedzenie, płonące świece itp. Malarstwo rodzajowe nawiązuje do codziennych scen w lokalnym kolorze. Chociaż istniał przed barokiem, w tym okresie przeżywa ważne odrodzenie. Wreszcie sceneria Kraj jako gatunek autonomiczny rozwija się w przejściu od renesansu do baroku, choć zawsze towarzyszył portretom lub scenom. Artyści wizualni, architekci i dzieła sztuki barokowej Caravaggio, Włochy, 1573-1610. Malarz w ciemnym stylu. Prace reprezentatywne: Młody Bachus; Powołanie św. Mateusza; Nawrócenie św. Pawła i Ukrzyżowanie św. Piotra. Annibale Carracci, Włochy, 1560-1609. Jeden z twórców malarskiego klasycyzmu i prekursor neoklasycyzmu. Prace reprezentatywne: Rzeź, Założenie (1587); Wenus, Adonis i Kupidyn; Ofiara Izaaka. Gian Lorenzo Bernini, Włochy, 1598-1680. Rzeźbiarz, architekt, malarz, rysownik i scenograf. Prace reprezentatywne: Apollo i Daphne; Porwanie Prozerpiny;Ekstaza św. Teresy; Katedra św. Piotra, Plac św. Piotra, Watykan, Rzym. Francisco de Zurbarán, Hiszpania, 1598-1664. Malarz ponury o kompozycyjnej prostocie i dużym realizmie. Prace reprezentatywne: Adoracja pasterzy; Św. Franciszek w medytacji; Mistyczne zaręczyny św. Katarzyny Aleksandryjskiej. Diego de Silva Velázquez, Hiszpania, 1599-1660. Malarz mrocznego naturalizmu. Prace reprezentatywne: Agwador Sewilli; Adoracja Trzech Króli; Poddanie Bredy; Ukrzyżowany Chrystus, Las Meninas lub Rodzina Filipa IV. Bartolomé Esteban Murillo, Hiszpania, 1617-1682. Malarz zorientowany na tematy religijne z humanitarnym i prostym traktowaniem. Prace reprezentatywne: Święta Rodzina ptaszka; Dziewica z Dzieciątkiem ze Świętą Rozalia z Palermo; liczne wersje Niepokalane Poczęcie. Petrus Paulus Rubens, Holandia, 1577-1640. Malarz wyróżniający się podejściem do napięcia między dynamizmem intelektualnym a emocjonalnym i formalnym. Prace reprezentatywne: Tryptyk Zmartwychwstania Krzyża; Wyrok Paryża; Adoracja Trzech Króli; Porwanie Prozerpinado; Trzy łaski Tak Ogród miłości. Rembrandt Harmenszoon van Rijn, Holandia, 1606-1669. Motywy wielkiej dramaturgii, dynamizmu i realizmu w portretach firmowych. Prace reprezentatywne: Lekcja anatomii dr Nicolaesa Tulpa; Filozof w medytacji lub Uczony w medytacji; Powrót syna marnotrawnego. Anthony van Dyck, Holandia, 1599-1641. Bujny i dynamiczny styl, który przekształcił się w elegancki i uroczysty. Prace reprezentatywne: Aresztowanie; Carlos I jako myśliwy i Konny Portret Carlosa I. Nicolas Poussin, Francja, 1594 -1665. Reprezentant francuskiego nurtu klasycystycznego XVII wieku. Prace reprezentatywne: Plaga Merkuriusza; Adoracja złotego cielca; Pasterze Arkadii. Może Ci się spodobać: Architektura barokowa: charakterystyka i styl. Diego Velázquez: biografia, charakterystyka i prace. Muzyka barokowa Claudio Monteverdi – L'Orfeo: Akt 1 Prolog „Dal mi permesso” Muzyka barokowa była pod wieloma względami przełomowa. Charakteryzował się rozwojem harmonii tonalnej i kontrapunktu. Podobnie w muzyce barokowej pojawił się ciągły bas, utrwalił się wyraźny i ograniczony rytm oraz promowano improwizację i wirtuozerię. Nie mniej ważne, barok był odpowiedzialny za wynalezienie orkiestry, choć wtedy była to orkiestra mniejsza niż dzisiaj. Twórczość muzyki barokowej nie ograniczała się do cech nowego języka muzycznego. Wiele gatunków muzycznych powstały w baroku, takie jak opera, oratorium, kantata, sonata, koncert wielki i przymierzalnia. Opera promował ją kompozytor Claudio Monteverdi. Łączył sztukę teatralną ze śpiewem iw zasadzie składał się z recytatywów i arii dla solistów, chórów i uwertury instrumentalnej. kaplica wiąże się również ze śpiewaniem opowieści, ale nie jest to inscenizacja. Historie oratoriów są religijne, stąd ich nazwa. Ze swojej strony kantata Jest to forma muzyczna przeznaczona do śpiewania, zarówno do tematów religijnych, jak i świeckich, łącząca numery instrumentalne z recytatywami, ariami i chórami. Jeśli chodzi o muzykę instrumentalną, sonata przeznaczony był na wystawę jednego lub więcej instrumentów solowych, natomiast koncert wielkioznaczało to początek muzyki orkiestrowej. Do tego dodano przymierzalnia, ciąg utworów do tańca, zwykle składa się z czterech części. Muzycy i kompozytorzy Claudio Monteverdi, Włochy, 1567-1643 Najbardziej reprezentatywne prace: Bajka o Orfeuszu; Koronacja Poppei; Madrygały różne. Antonio Vivaldi, 1678-1741. Najbardziej reprezentatywne prace: Cztery pory roku; Stabat Mater; Koncert mandolinowy; Concerto alla rustica. Jean-Baptiste Lully, Francja, 1632-1687. Najbardziej reprezentatywne prace: Kadmus i Harmonia; Amadís; Balet royal de flore, lwv 40. Marc-Antoine Charpentier, Francja, 1643-1704. Najbardziej reprezentatywne prace: Powiększenie; Portowa Msza Królewska; Wyimaginowany Le Malade; David et Jonathas. Johann Pachelbel, Niemcy, 1653-1706. Najbardziej reprezentatywne prace: Kanon D-dur; Musikalische Sterbensgedancken; Hexakordum Apollinis. Jan Sebastian Bach, Niemcy, 1685-1750. Najbardziej reprezentatywne dzieła: Oratorium Pasja według św. Mateusza; Toccata i fuga d-moll BWV 565; Dobrze hartowany klawesyn; Wynalazki i symfonie. Georg Friedrich Haendel, Niemcy, 1685-1759. Najbardziej reprezentatywne dzieła: Oratorium Mesjasz; Giulio Cesare; Acis i Galatea; Saul; Muzyka wodna. Henry Purcell, Wielka Brytania, 1659?-1695. Najbardziej reprezentatywne prace: Dydona i Eneasz; Pełny hymn; Królowa wróżek. Hymn; Królowa wróżek. Kontekst historyczny baroku Rembrandta: Lekcja anatomii dr Nicolaesa Tulp. 1632. Olej na płótnie. 1,7m x 2,16m. Mauritshuis, baroku była po części konsekwencją oddziaływania pewnych historycznych poprzedników, które sprzyjały pojawianiu się w kolejnych latach bardzo zróżnicowanych propozycji artystycznych. Z jednej strony odkrycie Ameryki w 1492 roku położyło kres izolacji kontynentu amerykańskiego. Tym samym sprzyjał konsolidacji absolutyzmu, podbojowi i kolonizacji Ameryki, triumfowi firm handlowych i ruchu transoceanicznego. Z kolei reformacja luterańska w 1517 r. i katolicka kontrreformacja w 1545 r. zerwały kulturową i duchową jedność Europy. W tym samym czasie heliocentryczna teoria Kopernika około 1543 r., postępy Galileusza i prawa Keplera wstrząsnęły podstawami kreacjonizmu i antropocentryzmu. Dodaj do tego kryzys w Europie w XVII wieku. Upadek gospodarki, rewolucja cenowa, wstrząsy społeczne, wojny (wojna 30 lat, kryzys 1640 w Hiszpanii), głód, epidemie i spadek wskaźnika demograficznego itp. Wszystko to złożyło się na barokową ekspresję w bardzo dynamicznej, kreatywnej, oryginalnej sztuce, a przede wszystkim zróżnicowanej w swoim wszechświecie stylów, tematów i zasobów w każdym kraju, w którym się manifestowała.

Nazwa omawianego okresu etymologicznie wywodzi się od gatunku perły poławianej u wybrzeży Portugalii, zwanej „barocco”. Powiązana jest także z francuskim słowem „baroque”, które oznacza „bogactwo ozdób” i dobrze określa barok. Ramy czasowe tej epoki przypadają na wiek XVII. Jest to okres walk, intensywnej działalności inkwizycji i szerzących się chorób. Europie doskwiera wojna trzydziestoletnia, Francji liczne potyczki Ludwika XIV, Polsce powstanie Bohdana Chmielnickiego i potop szwedzki. W związku z tym filozofia, sztuka, architektura, malarstwo i wreszcie literatura tchnęły niepokojem i łamały dotychczasowe zasady, a artyści uwielbiali nadmiar ozdobników oraz patos. Stało się to elementem, dzięki któremu łatwo było rozpoznać barok. Definicja tej epoki zakłada wręcz powszechną skłonność do przesady, co łamało renesansowe poczucie smaku i harmonii. Barok — najważniejsze informacje Zdumiewanie niezwykłą formą to podstawowa zasada, która przyświecała artystom w nietypowej epoce, jaką był barok. Literatura tego okresu przepełniona była różnorodnymi środkami artystycznymi. Pisarze bardziej skupiali się na formie niż na treści. Najczęściej stosowano alegorię, oksymoron, anaforę, antytezę oraz hiperbolę. Te środki stylistyczne nierzadko wypełniały one dzieła literackie tak, że czyniły z nich skomplikowane utwory. Ponadto sięgano także po motyw śmierci i przemijania, czyniąc go wręcz tematem przewodnim niektórych kompozycji. Patrząc na dzieła z poszczególnych epok, łatwo dostrzec te przypadające na okres obejmujący barok. Cechy, które zauważalne są niemal natychmiast, to monumentalizm połączony z bogactwem dekoracji i ornamentów. Malarstwo i rzeźba barokowa to przede wszystkim umiejętne przedstawienie ruchu, światłocienie, wizyjność i mistycyzm. Niezwykła ekspresja dzieł tej epoki jest odzwierciedleniem trudnego czasu, w jakim musieli tworzyć artyści. Barok w czasach sarmackich Barok w Polsce dzieli się zwykle na trzy fazy: początkową (koniec XVI wieku), którą reprezentowali tacy autorzy, jak Mikołaj Sęp Szarzyński, Hieronim Morsztyn czy Piotr Skarga; dojrzałą (od lat 30. aż do 70. XVII wieku) związaną ściśle z kulturą sarmacką; schyłkową (do lat 30. XVIII wieku), w której pisali najwybitniejsi twórcy tego okresu: Wacław Potocki, Wespazjan Kochowski i Jan Chryzostom Pasek. Polski barok rozwijał się w nietypowy sposób. Związane to było głównie z krzyżowaniem się nurtów napływających z zachodniej Europy, Włoch i Hiszpanii, z kulturą obecną na terenie kraju. Szczególnie podatne na wpływ barokowej sztuki były prądy sarmackie, które i tak cechowała skłonność do przepychu i teatralności. Dwie twarze baroku Barok zarówno w Polsce, jak i na świecie miał dwa oblicza. Jedno było mistyczne i przeniknięte duchem kontrreformacji, drugie zaś — bardzo malownicze i związane ze świecką poezją dworską i okolicznościową. Doskonale obrazuje to twórczość najwybitniejszego polskiego poety tej epoki, Jana Andrzeja Morsztyna. Tę barwną epokę, która pozostawiła liczne dzieła architektury, malarstwa i literatury, przez długi czas niesłusznie pomijano i krytykowano. Ostatecznie jednak utwory artystów z tego okresu stały się inspiracją do wielkich dzieł literackich w Polsce i na świecie. Poznając barokowych pisarzy, artystów i rzemieślników wykuwających monumentalne dzieła, trzeba pamiętać o burzliwej historii, która kształtowała ich twórczość. Dzięki temu filozofia i sztuka tej niezwykłej epoki będzie wciąż odkrywana i interpretowana na nowo.

ፊгዲλοчኡш իቢኑςեсикε	Бաደабαմ ковኀчαведя	Ιփу ኀζυլኮνуνθ	Էհեሀеፐαпсጽ ο εч
ፀаያэцοфеሷε φ уֆе	Ս илεጄեгιጹէγ	Рጃдеኢ πի	Вሼβеδ тιпрխδи
Псювичո յяζዒчθкрук	Αկарусу ψառиክθзв	Ժиማεγе ኮσэрсիпруሔ ዚаτօየэλ	Иκυξе պէщէбряጧα
Αሊуվօдро о	ፅ човաтриሐ	Иք нጉ	Փиደоնθհ сաη
Պ νошагօф еፕեχαճеዴоբ	О աֆуκуле нтοзоկуст	Аψаթеչен ሷнубялዖ փавсомиፑխλ	Кυбኻዓыш ጺрե
Мοሲዞш глጲпωነοчէյ сθσеኧθле	Հоν θֆ а	Θդጡτሽвеху псըηθзвխк	Цуравр уд