Szef Orlenu wielokrotnie podkreślał, że nie ma sobie nic do zarzucenia, nigdy nie został skazany. Sejm ma wysłuchać w czwartek wieczorem - na wniosek klubu KO - informacji ministra sprawiedliwości i prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry na temat działań podejmowanych przez prokuraturę we wszystkich sprawach, w których podejrzanym lub oskarżonym był obecny prezes PKN Orlen Daniel Obajtek. Punkt ten dość niespodziewanie znalazł się w porządku czwartkowych obrad Sejmu. Gdy Sejm głosował nad tą kwestią w środę, ponad 100 posłów nie zdążyło wziąć udział w głosowaniu, w efekcie czego opozycji udało się poszerzyć porządek obecnego posiedzenia izby o ten punkt. Informacja ma zostać zaprezentowana po godz. 22. Posłowie Koalicji Obywatelskiej liczą, że minister Ziobro przedstawi "Polkom i Polakom prawdziwą historię Daniela Obajtka". Ta historia jest znana prokuraturze od wielu lat. Ta prawdziwa historia została w sposób precyzyjny opisana w akcie oskarżenia, który prokuratura w Ostrowie Wielkopolskim skierowała do sądu w Sieradzu. Tam znajdziemy odpowiedzi na wszystkie pytania, które przez ostatnie wiele tygodni były często tutaj zadawane - przekonywał poseł KO Marek Sowa. Wyraził też nadzieję, że dzięki czwartkowej informacji Polacy dowiedzą się, jak i dzięki komu "człowiek o tak mrocznej przeszłości" może kierować największą polską spółką paliwową. "Wydaje się, że jeśli tylko niewielka część z tych wszystkich informacji byłaby prawdą, to dyskwalifikuje to taką osobę do pełnienia jakichkolwiek funkcji" - zaznaczył Sowa. Sprawa szefa Orlenu nadaje się na scenariusz dobrego filmu kryminalnego" Michał Gramatyka (KO) ocenił, że sprawa szefa Orlenu "nadaje się na scenariusz dobrego filmu kryminalnego". W tej sprawie jest wszystko - są koperty wypchane pieniędzmi, są spotkania w małopolskich hotelach i restauracjach. W tej sprawie są gangsterzy, tacy jak z filmu "Kiler", tylko dużo groźniejsi, bo nie tylko grozili, ale również bili. W tej sprawie jest ulubione przestępstwo państwa PiS, czyli fałszowanie faktur, zawyżanie wartości towarów. Na tej sprawie oskarżony Obajtek miał dorobić się co najmniej 800 tys. złotych - tyle wynika z aktu oskarżenia - wskazał poseł KO. Jak dodał, akt ten, który kilka lat temu trafił do sądu, został wycofany w celu uzupełnienia materiału dowodowego przez prokuraturę. Sprawę jednak cichaczem umorzono, a prokuratorzy, którzy wnieśli do sądu ten akt oskarżenia, mieli bardzo poważne problemy, bo wobec prokuratorów toczyło się postępowanie o przekroczenie uprawnień. To postępowanie również po cichutku umorzono, dlatego że prokuratura, która je prowadziła, nie dopatrzyła się znamion czynu zabronionego, czyli śledczy wykonali swoją robotę dobrze - podkreślił Gramatyka. On również wyraził nadzieję, że podczas informacji w Sejmie uda mu się dowiedzieć trochę więcej na temat tego śledztwa. Podziękował też posłom PiS, którzy nie wzięli udziału w środowym głosowaniu, umożliwiając organizację w Sejmie dyskusji na temat przeszłości prezesa Orlenu. Wraca sprawa Obajtka O zarzutach wobec Obajtka przed laty informowały media. Według "Newsweeka", na Obajtku ciążyły trzy zarzuty. Pierwszy jest związany z jego działalnością w samorządzie w Pcimiu - miał przyjąć 50 tys. zł łapówki w zamian za wpływ na wyniki przetargu na budowę kanalizacji. Pozostałe dwa to wynik jego pracy w firmie Elektroplast, gdzie Obajtek miał narazić spółkę na stratę blisko 1,5 mln zł i wyłudzić niemal 800 tys. zł. Według mediów, proces nie mógł się rozpocząć przez trzy lata, bowiem na rozprawy nie stawiali się oskarżeni. Ostatecznie Prokuratura Okręgowa w Piotrkowie Trybunalskim wycofała we wrześniu 2016 r. akt oskarżenia w celu jego uzupełnienia nowymi dowodami. Śledczy z Piotrkowa nie dokończyli sprawy; wątki dotyczące Obajtka zostały przeniesione do Prokuratury Okręgowej w Krakowie, która w 2017 roku umorzyła śledztwo przeciwko Obajtkowi, który był wtedy prezesem grupy energetycznej Energa Prokuratura wykluczyła możliwość jego udziału w jakimkolwiek przestępstwie, a prokurator Prokuratury Okręgowej w Krakowie w postanowieniu o umorzeniu śledztwa dowodził, że zeznania osób, które pomawiały prezesa Obajtka, były niewiarygodne. Kilka miesięcy temu "Gazeta Wyborcza" pisała o majątku szefa Orlenu, jego licznych nieruchomościach. W połowie marca jego pełnomocnik Maciej Zaborowski wniósł do CBA o kompleksową kontrolę majątku i oświadczeń majątkowych w imieniu swojego klienta, zapewniając, że nie ma on nic do ukrycia. CBA zapowiedziało w marcu, że podejmie czynności w sprawie kontroli majątku i oświadczeń majątkowych prezesa PKN Orlen. Podało też, że dwukrotnie w przeszłości badało jego oświadczenia majątkowe. Pod koniec marca kilka portali internetowych opublikowało szczegóły dotyczące majątku szefa Orlenu. Z podsumowania, które sporządził portal wynika, że w latach 1998-2020 Obajtek "miał zarobić prawie 7 mln zł, a na zakup działek i nieruchomości wydać niecałe 6 mln zł". Około 2 mln zł szef Orlenu miał pożyczyć od banków lub znajomych. Informacje te przekazał wówczas części mediów mec. Zaborowski. Daniel Obajtek wielokrotnie podkreślał, że jest niewinny. W marcowym wywiadzie dla PAP, udzielonym tuz po publikacjach GW", mówił: "Prawda jest taka, że w prokuraturze nie toczą się przeciwko mnie żadne postępowania. Wszystkie sprawy sądowe, dotyczące wydarzeń, którymi manipuluje +Gazeta Wyborcza+, zostały prawomocnie rozstrzygnięte na moją korzyść".

Tomasz S. znany w półświatku jako Komandos, od 9 roku życia wychowywał się w domu dziecka. Swoją przestępczą karierę zaczynał wraz z braćmi Arturem i Piotrem M. znanymi jako Budynie. Jednym z pierwszych przestępczych działań Komandosa były napady metodą „na kontrolera biletów”. Tomasz S. wyciągał w komunikacji miejskiej legitymację kontrolera, po czym osobie niemającej biletu kazał wysiadać razem z nim. Następnie człowiek ten był przez niego napadany i okradany. Co ciekawe, nikt nie zgłaszał tych ataków ani do MZK, ani na policję. Później wraz z Budyniami dokonuje napadów na stołecznych listonoszy. W 1993 roku, wraz z Arturem, został skazany na 3 lata więzienia właśnie za napaść na pracownika poczty. Kiedy Komandos wyszedł po roku, na warszawskim Żoliborzu Stefan K. ps. Ksiądz, znany również jako Stefan, oraz Ślepak rozwijał właśnie swoją grupę przestępczą. Zarówno Tomasz S. jak i Budynie dołączyli do jego bandy. Grupa zajmowała się głównie ściąganiem haraczu od agencji towarzyskich i handlarzy z Żoliborza. Znaczne zyski przynosiło także kontrolowanie giełdy Wolumen – targowiska znajdującego się na terenie Bielan. W pewnym momencie szef ekipy trafił na kilka miesięcy do aresztu. Nastąpił wówczas rozłam w grupie i część jej członków Mariusz B. ps. Mario i Piotr W. ps. Łańcuch odłączyła się od niego i jako Młody Żoliborz, zaczęła prowadzić interesy na własną rękę. Kiedy Stefan wyszedł, został pobity przez młodych buntowników, czego nie zamierzał im podarować. Jedną z osób, które postawiły się wtedy staremu szefowi był Wojciech B. 22 października 1997 roku, został zastrzelony pod blokiem przy ul. Braci Załuskich. Tego dnia miał spotkać się z Łańcuchem. Zadzwonił nawet do niego, że już się zbliża na miejsce, jednak do celu nie dotarł – został zabity kilkoma strzałami z „cezetki”, a jego ciało runęło na ziemię, obok zaparkowanego właśnie BMW. fot. Zastrzelony Wojciech B., mat. policyjne Osobami podejrzanymi o dokonanie tamtej zbrodni byli od początku, widziani przez wielu świadków dwaj mężczyźni, którzy tego dnia w uniformach miejskich służb grabili liście w pobliżu miejsca zbrodni. Naoczny świadek zeznał, jak w chwilę po strzelaninie widział mężczyzn w zielonych kombinezonach, którzy wybiegli od strony ul. Braci Załuskich, wsiedli do Poloneza o numerach WFG 3259 i odjechali z piskiem opon. Co ciekawe ten sam świadek raz jeszcze tego dni widział podejrzanych, kiedy to na Trasie Toruńskiej pchali swojego Poloneza, który uległ awarii. Jeszcze wieczorem, w dniu zabójstwa policjant z Wydziału Kryminalnego KSP ustalił, że za zbrodnią stoją Tomasz S. Komandos uważany za prawą rękę Stefana i Artur H. Czacha, oraz że obaj mężczyźni ukrywają się w bloku na tyłach Komendy Głównej Policji, przy ulicy Broniwoja 6. W nocy dokonano zatrzymań. Biegli szybko odnaleźli odciski obu panów na karoserii i wewnątrz poszukiwanego Poloneza, a dodatkowo na magazynku znalezionym na miejscu zbrodni odcisk palca Komandosa. Obaj mężczyźni trafili do aresztu. 17 stycznia 2000 roku Komandos stracił swojego szefa. Tego dnia Ksiądz został zastrzelony w swoim własnym lokalu „Techno PAB” znajdującym się na Żoliborzu. Tomasz S. w nie do końca jasnych okolicznościach opuścił areszt po 3,5 roku, 15 marca 2001 roku. Na wolności zastał już całkiem nową rzeczywistość. Nie było już jego szefa, gang pruszkowski i grupy wołomińskie były mocno rozbite, a w mieście zaczęły kształtować się nowe układy. Do głosu dochodzili teraz Korek z Mokotowa i Szkatuła. Żoliborz podzielili między siebie Szymon z Łomianek – także były człowiek Stefana i Łańcuch. Komandos zabrał się za odpracowywanie straconego czasu. Porozumiał się z grupę nowodworską i Młodym Klepakiem, synem bossa Wołomina – Mariana K., zastrzelonego w Gamie w 1999 roku. Rok po wyjściu kontrolował już znaczną część Żoliborza, ale miał apetyt także na tereny kontrolowane przez Korka czy Szymona z Łomianek. Zależało mu przede wszystkim na przejęciu trzymanego przez Szymona bazaru Wolumen, na którym handlowano na potęgę nielegalnym towarem czy pirackim oprogramowaniem. Właśnie w sprawie porozumienia się co do Wolumenu, panowie mieli się spotkać w Centrum handlowym Klif. Szymon miał się wreszcie zdeklarować czy odda dobrowolnie targowisko w ręce ludzi Komandosa. Bazar i tak nie przynosił już takich zysków, jak kilka lat temu. Coraz częściej pojawiała się tam policja a ludzie, zamiast kupować kradziony sprzęt, woleli kupować na raty. 31 maja 2002 roku w Klifie znajdującym się na warszawskiej Woli, przebywało sporo osób. Były godziny popołudniowe i część osób zawitała tam na obiad, inni robili zakupy przed dniem dziecka. W restauracji Wiking na pierwszym piętrze galerii handlowej zjawili się Artur Budyń, Krzysztof B., Artur N. ps. Jogi oraz Komandos. Po chwili zjawił się Szymon. Komandos odszedł z nim na bok i po niedługiej rozmowie panowie się pożegnali. Komandos wrócił do kolegów, a Szymon opuścił centrum handlowe. fot. Klif, google maps Po kilkunastu minutach do Komandosa i kompanów, szybkim krokiem podszedł mężczyzna z wyciągniętą ręką, w której trzymał pistolet z pokaźnym tłumikiem. Napastnik zaczął strzelać, a zaskoczeni mężczyźni próbowali uciec i ukryć się przed jego kulami. Udało się to tylko Jogiemu i Komandosowi. Tomasz S. zbiegł na podziemny parking, i ku jego zdziwieniu spotkał się tam ponownie z mężczyzną, który przed chwilą strzelał. Zabójca miał wówczas grzebać przy pasku od spodni, jakby próbując wydobyć broń, a Komandos w tym czasie pobiegł na postój taksówek, wpadł do jednej z nich i ruszył w kierunku Żoliborza. Jego granatowe BMW zostało na parkingu pod Klifem. Postrzelony Jogi, doszedł do zdrowia w szpitalu, Artur M. ps. Budyń i Krzysztof B. zginęli w wyniku odniesionych ran. Strzelanina w biały dzień wewnątrz pełnej ludzi galerii handlowej wywołała oburzenie mediów i społeczeństwa. Policja uruchomiła nawet specjalną linię telefoniczną pod nazwą „Razem pokonać przemoc”, na którą mogli zgłaszać się anonimowo wszyscy, którzy mają jakieś informacje o zdarzeniu. Okazało się to jednak nie wypałem, gdyż wydzwaniali głównie żartownisie lub osoby podające, jak się później okazało zupełnie zmyślone informacje. Po akcji w Klifie podejrzenia padły przede wszystkim na Szymona, który miał powód, aby pozbyć się Komandosa. Na jego niekorzyść przemawiał też fakt, że opuścił towarzystwo krótko przed strzelaniną. Szymon z kolei w swojej wersji obciąża Komandosa, twierdząc że nie miał z nim żadnego poważnego zatargu, za to Tomasz S. winny był Budyniowi pieniądze, których nie zamierzał oddać. Według Szymona Komandos dogadał się z Rafałem S. ps. Szkatuła, który z kolei miał się obawiać osoby Budynia i razem zaplanowali jego egzekucję. Swoją hipotezę podpiera stwierdzeniem, że skoro zamach był na Komandosa to dlaczego kiler nie strzelał najpierw do Komandosa a do jego kolegów. Prokuratura jednak przychyliła się do pierwszej wersji. Poparł ją także niejaki Kima, członek gangu Szkatuły, który poszedł na współpracę z organami ścigania. Według jego zeznań, na zabójstwo Komandosa złożyli się Szymon, Szkatuła i Darek Bródnowski. Przekazali oni Kimie broń i zaoferowali za wykonanie roboty 8. tys. dolarów. Kima zlecenia jednak nie wykonał, a przejął je prawdopodobnie Ahmatov Szarani, Czeczen znany jako Szach. Według policji zabójca na zlecenie działający dla polskich grup przestępczych. Mimo nagrań z monitoringu i zeznań licznych świadków, do zabójcy nie udało się dotrzeć. Komandos uniknął śmierci w Klifie, jednak nie pozostało mu wiele czasu. 13 sierpnia, późnym wieczorem zjawił się swoim BMW serii 7 na stacji benzynowej, przy ul. Radzymińskiej 96. Świadkowie zdarzenia zapamiętali, że tego wieczoru zatankował auto, kupił kilka kart telefonicznych i napoje energetyczne, po czym udał się do miejsca, gdzie znajduje się odkurzacz. Kiedy odkurzał samochód, za jego plecami stanął wysoki szczupły mężczyzna w długim, jasnym płaszczu przeciwdeszczowym i oddał kilka strzałów, celując w plecy ofiary. Tomasz S. w dniu zabójstwa miał 34 lata. Z policyjnej notatki z tego zdarzenia wynika, że miało ono miejsce ok. godziny Na miejscu zjawiła się karetka z lekarzem, który stwierdził zgon, a także przewodnik z psem tropiącym, który zaczął prowadzić wzdłuż pobliskich torów, jednak ślad w pewnym momencie się urwał. fot. Piotr M. ps. Budyń, kadr z filmu „Nauka chodzenia”, 2016, reż. Marcin Kopeć Po zabójstwie Tomasza S., Piotr Budyń, próbuje jeszcze pomścić swoich ludzi i wraz z grupą nowodworską organizuje zamach na Szymona. Umawia się z nim na spotkanie, jednak plan okazał się niewypałem. Nowodworscy widząc auto Szymona, zaczęli do niego strzelać już w czasie jazdy, dzięki czemu niedoszła ofiara miała okazję uciec. Mimo to zorganizowano jeszcze jedno spotkanie. Tym razem ranny zostaje człowiek nowodworskich, niejaki Obój. Trafia do szpitala Bielańskiego, jednak nazajutrz ludzie Szymona wkraczają do budynku i dobijają przeciwnika kilkoma strzałami z broni z tłumikiem. Po wszystkim przeskakują przez szpitalne ogrodzenie, pokonują lasek i przez nikogo niezatrzymywani wsiadają do czekającego auta. Odwetu na Szymonie nie było, ponieważ w 2003 r. zatrzymała go policja. Za udział w gangu, wymuszenia i podżeganie do zabójstwa Komandosa został skazany na siedem lat więzienia. Został także małym świadkiem koronnym. Jak sam twierdzi, poszedł w „sześćdziesiątkę” po tym, jak Szkatuła groził jego dziecku i żonie nożem – „Byłbym gotów zostać skazany na dożywocie, byleby dano mi szansę zostać sam na sam ze Szkatułą” – mówił później. Obiecał zemstę i dokonał jej zeznając przeciwko Rafałowi S. W kwietniu 2019 roku, w nie do końca jasnych okolicznościach popełnił samobójstwo, strzelając sobie dwukrotnie w brzuch rewolwerem czarno prochowym. Mimo iż twierdził, że obecnie działa legalnie w ostatnich miesiącach życia usłyszał kilka zarzutów o przestępstwa gospodarcze i posiadanie narkotyków. Nie żyje także Czacha, wspólnik Komandosa. Jego ciało na terenie Twierdzy Modlin odnaleziono w 2006 roku. Piotr M. ps. Budyń wyszedł z ciężkiego uzależnienia od narkotyków. Jest bohaterem filmu dokumentalnego Marcina Kopecia z 2016 roku pt. „Nauka chodzenia” . W 2019 roku ukazała się także książka pt. „Ostatni”, gdzie dziennikarka i pisarka Marzena Matuszak, wraz z Piotrem M. przypominają jego dramatyczną historię. Szymon z Łomianek, którego tożsamość przez większość odcinków była ukrywana, pojawiał się w serialu dokumentalnym TVP, „Miasto Gniewu”. Temat strzelaniny w Klifie poruszono także w 12 odcinku serialu „Pitbull”. Egzekutora z Klifu oraz zabójcy Komandosa do dziś nie ustalono.

Kiler i Kiler-ów 2-óch. Kultowe komedie kiedyś i dziś. Sprawdziliśmy, jak obecnie wyglądają miejsca z filmów Juliusza Machulskiego "Kiler" i "Kiler-ów 2-óch" to bezapelacyjnie jedne z najzabawniejszych komedii w historii polskiego kina. Świadczyć może o tym ogromna liczba widzów, którzy... 19 marca 2022, 8:50 Kultowe miejsca z polskich filmów i seriali. Wiele z nich znajduje się w Warszawie i okolicach. Wiemy, jak dziś wyglądają 13 Posterunek, Kiler, Miodowe lata, Rodzina Zastępcza, Dzień Świra, Niania - to tylko niektóre z produkcji, jakie mają swoje zaszczytne miejsce w historii... 10 marca 2022, 11:00 Zmarł aktor Krzysztof Kiersznowski, dla koninian niezapomniany fotograf Gralewski ze "Statystów" Nie żyje znakomity aktor teatralny, telewizyjny i filmowy Krzysztof Kiersznowski. Miał 70 lat. 24 października 2021, 18:33 Ekipy filmowe zmorą Żoliborza. Nielegalne parkowanie, spaliny i hałas. "Duża uciążliwość dla mieszkańców" Żoliborz uchodzi za jedną z najpiękniejszych części Warszawy. Liczne parki, zieleń, mnogość zabytków i urokliwe uliczki willowe są nie tylko chlubą mieszkańców... 22 października 2019, 18:25 Jastrzębie: już dziś letnie kino plenerowe na OWN-ie Podobnie jak w każdy wakacyjny piątek, jastrzębski MOSiR zaprasza na teren Ośrodku Wypoczynku Niedzielnego, gdzie odbywa się letnie kino plenerowe. Repertuar na... 26 lipca 2019, 9:53 Warszawskie autobusy coraz bardziej atrakcyjnym planem zdjęciowym dla filmowców Autobusy i tramwaje w Warszawie to często cisi bohaterowie filmów i seriali. Zarząd Transportu Miejskiego podsumował miniony rok i poinformował, że filmowcy... 3 stycznia 2019, 7:37 Jak wyglądałyby znane filmy, gdyby ich akcja toczyła się w Warszawie? Jak wyglądałaby fabuła największych kinowych hitów i najpopularniejszych seriali, gdyby ich akcja toczyła się w Warszawie? Czy Forrest Gump poradziłby sobie w... 24 grudnia 2017, 10:28 Filmy z Warszawą w tle. Od polskiego kina aż po Bollywood! W Warszawie nakręcono dziesiątki filmów, zarówno polskich, jak i zagranicznych - od amerykańskich, przez francuskie, aż po egzotyczne bollywoodzkie produkcje.... 20 października 2017, 9:12 Jak wyglądałyby znane filmy, gdyby ich akcja toczyła się w Warszawie? Jak wyglądałaby fabuła największych kinowych hitów i najpopularniejszych seriali, gdyby ich akcja toczyła się w Warszawie? Czy Forrest Gump poradziłby sobie w... 15 lutego 2017, 14:12 Steven Seagal tropił tu przestępców, a Kiler kupował pomidorki. Słynne sceny kręcone w Warszawie W Warszawie nakręcono dziesiątki filmów, zarówno polskich, jak i zagranicznych - od amerykańskich, przez francuskie, aż po egzotyczne bollywoodzkie produkcje.... 25 sierpnia 2016, 14:08 Cezary Pazura w Teatrze Muzycznym w Poznaniu Cezary Pazura przyjeżdża do Poznania z najnowszym programem "Jesteśmy wariatami, a tylko ja się leczę". W poniedziałek zobaczyć będzie go można w Teatrze... 21 stycznia 2015, 18:47 Filmowa Stolica Lata. Dziś "Kiler" na Polu Mokotowskim [konkurs] We wtorkowy wieczór na kolejnym seansie w ramach Filmowej Stolicy Lata widzowie obejrzą słynną komedię Juliusza Machulskiego "Kiler”. 16 sierpnia 2011, 7:00

Kiler - polska komedia sensacyjna w reżyserii Juliusza Machulskiego, wyprodukowana w 1997 roku. Opowiada o losach Jurka Kilera - warszawskiego taksówkarza, który został pomylony z groźnym gangsterem. Film doczekał się kontynuacji w postaci filmu Kiler-ów 2-óch. Opis W centrum Warszawy zostaje zabity gangster Andrzej G Gilotyna wśród ludzi obserwujących to zdarzenie jest taksówkarz Jerzy Kiler który później wozi kierowcę do domu. Nazajutrz Ferdynand Lipski i Stefan Siara Siarzewski otrzymują połowę banknotu Peso Kolumbijskich które muszą dać w piątek panu Waldkowi w Cargo na lotnisku Okęcie. Rankiem do kamienicy w której mieszka Jerzy Killer przyjeżdża brygada antyterrorystyczna która została wezwana przez mężczyznę który znalazł w taksówce Kilera karabin z którego zabito Gilotynę, antyterroryści budzą Kilera aresztując go. O aresztowaniu Kilera dowiaduje się dziennikarka Naszej TV Ewa Szańska. Kilera przesłuchują Komisarz Ryba, Mioduch i prokurator którzy zaskarżają go o to że popełnił wiele morderstw na gangsterach. Kiler nie mając na sobie udowodnić to że jest niewinny trafia do więzienia gdzie zaprzyjaźnia się z współwięźniami. Dziennikarka Ewa chce przeprowadzić wywiad z Kilerem choć naczelnik więżenia początkowo nie chce się zgodzić, w czasie wywiadu Kiler wymyśla dziennikarce różne historie. Siara oglądając wywiad z komisarzem Rybą dowiaduje się że wśród ludzi współpracujących z Kilerem jest sam Siara, wściekły gangster wyrzuca telewizor do wody. Współwięźniowie proszą Kilera aby coś zrobił z współwięźniem Uszatem który dokucza innym więźniom, gdy Uszat chce zjeść zupę Kilera, dusi się i traci przytomność, okazuje się że połknął solniczkę. Gdy Kiler zostaje przewieziony do miejsca odosobnienia nagle konwój zatrzymuje się z powodu pęknięcia pompy paliwowej, gdzie przyjeżdżają ludzie Siary którzy mówią że są z UOP-u i proszą o to aby im dali Kilera, policjanci się zgadzają, gdzie Kiler trafia do willi Siary. Komisarz Ryba dowiaduje się że Kiler został uwolniony przez ludzi Siary. Tymczasem gdy Kiler bawi się w towarzystwie prostytutek dostaje 2 zlecenia od Siary, pierwsze zlecenie to zabicie dziennikarki Ewy Szańskiej a drugie to zabicie Ferdynanda Lipskiego który ma połówkę banknotu Peso Kolumbijskich. Tymczasem generał policji każe Komisarzowi Rybie aby znalazł Kilera. Kiler dostaje pieniądze, samochód i mieszkanie gdzie też kupuje kasety z filmami sensacyjnymi aby być prawdziwym mordercą, gdy idzie do baru dowiaduje się że jest poszukiwany gdzie przez przypadek obezwładnia pracowników baru, informację o tym zdarzeniu dostaje komisarz Ryba który postanawia przyjąć do współpracy Wąskiego - człowieka Siary. Kiler idzie do domu Ewy gdzie ją obezwładnia, gdzie postanawia jej nie zabijać, mówi jej że nie jest mordercą a zwykłym taksówkarzem, dziennikarka jej nie wierzy gdzie Kiler mówi jej że dostał zlecenie zabicia Lipskiego. Ryba spotyka się z Wąskim gdzie mówi mu żeby mówił co robi Siara i Kiler. Do Kilera przychodzi Gabrysia żona Siary, która mu mówi kim jest Siara, Kiler daje jej 300$ na różne wydatki, Gabrysie zauważa Ewa. Kiler w przebraniu dostawcy Pizzy przychodzi do biura Lipskiego że mu mówi że Siara wydał na niego wyrok, Lipski każe Kilerowi aby zabił Siarę co sprawa się komplikuje. Kiler postanawia pójść do Kudłatego, byłego współwięźnia który wraz z Jerzym i Ewą kręcą film który przypomina informację ze serwisu informacyjnego w którym podają informację o wypadku samochodowym w którym zginął Lipski. Kiler podrzuca Siarze film który nagrał gdzie potajemnie wkłada do odtwarzacza gdzie pokazuje Siarze film, Siara jest zadowolony z wykonania zadania gdzie daje mu połówkę Peso Kolumbijskich. Wąski mówi Rybie gdzie mieszka Kiler, gdzie Ryba wraz z Brygadą Antyterrorystyczną wkracza do mieszkania Kilera, ale Kiler ucieka gdzie zastaje w samochodzie Wąskiego który mu mówi że to on go wsypał, wściekły Kiler wyrzuca Wąskiego z Samochodu. Kolejnym zadaniem Kilera jest pokazanie Lipskiemu zwłok Siary, gdzie Kiler podaje do kawy środek nasenny gdzie Siara zasypia. Kiler z pomocą Ewy i charakteryzatora podobniają Siarę wyglądającego na nieżywego. Lipski jest zadowolony z wykonania zadania, gdzie daje Kilerowi swoją połówkę Peso kolumbijskich. Dochodzi do Strzałów w których strzelają się ludzie Siary i Lipskiego, całe te zdarzenie filmuje Ewa, gdzie dochodzi też do spotkania Siary i Lipskiego którzy się biją, gdzie zostają aresztowani przez Rybę, gdy Gabrysia zauważa aresztowanego Siarę to mdleje. Gdy Kiler idzie na Cargo to zastaje mężczyznę, którego podwoził w dzień gdy zabito Gilotynę, a także co wsypał Kilera o zabójstwo, okazuje się że to prawdziwy Kiler który jest zły że zabawił się jego kosztem, gdy chce zabić Jerzego Kilera to aresztuje go Ryba, który informuje media że pomylił się ze aresztował niewinnego Kilera. Kiler z Ewą idą na Cargo, gdzie dostają dużo pieniędzy, gdzie myślą co z pieniędzmi zrobić?. Gdzie na końcu dowiadujemy się że Killer pieniądze przekazał polskiej kinematografii, a potem żałował. Ciekawostki W filmie wystąpił muzyk grupy Perfect Zbigniew Hołdys wraz ze synem Tytusem oraz Olaf Lubaszenko jako on sam. W role Uszata wcielił się Polski sportowiec Władysław Komar. Obsada Cezary Pazura - Jerzy Kiler Małgorzata Kożuchowska - Ewa Szańska Jerzy Stuhr - komisarz Jerzy Ryba Janusz Rewiński - Stefan "Siara" Siarzewski Katarzyna Figura - Gabrysia Siarzewska Jan Englert - Ferdynand Lipski Krzysztof Kiersznowski - Wąski Marek Kondrat - dyrektor więzienia Mieczysław Klonisz Sławomir Sulej - Kudłaty Szymon Majewski - Mioduch Maciej Kozłowski - prokurator Sławomir Orzechowski - prawdziwy Kiler

Z Wikipedii Kiler Gatunek komedia Główne role Cezary Pazura Małgorzata Kożuchowska Jerzy Stuhr Janusz Rewiński Katarzyna Figura Jan Englert Data premiery 17 października 1997 Czas trwania 104 min Produkcja Reżyseria Juliusz Machulski Scenariusz Piotr Wereśniak Muzyka Kuba Sienkiewicz i Elektryczne Gitary Zdjęcia Bartosz Prokopowicz Grzegorz Kuczeriszka Scenografia Jacek Osadowski Produkcja Jacek Moczydłowski Juliusz Machulski Jacek Bromski Budżet PLN Od lat 15 Kiler na IMDb Kiler - polska komedia sensacyjna w reżyserii Juliusza Machulskiego, wyprodukowana w 1997 roku. Film cieszył się znaczną oglądalnością, a wiele dialogów z filmu weszło do języka potocznego. Spis treści 1 Fabuła 2 Ekipa 3 Obsada 4 Zobacz też [edytuj] Fabuła Uwaga! W dalszej części artykułu znajdują się szczegóły fabuły lub zakończenia utworu. Policja odnajduje zwłoki gangstera "Gilotyny". Zamieszaniu wokół miejsca zbrodni przygląda się warszawski taksówkarz Jerzy Kiler. Następnego ranka budzą go strzały z policyjnej broni, zostaje wyciągnięty z mieszkania przez grupę antyterrorystów. Podczas przesłuchania dowiaduje się, że w jego taksówce znaleziono broń, a jego samego uznano za seryjnego zabójcę, "Kilera". Jurek, nie potrafiąc oczyścić się z zarzutów trafia do więzienia. Jako zabójca jest szanowany wśród współwięźniów, stara się więc nie dać po sobie poznać, że nie jest prawdziwym zabójcą. Przypadkowo przyczynia się do śmierci jednego z więźniów, co jeszcze bardziej zwiększa jego autorytet i utwierdza wszystkich w przekonaniu, że jest prawdziwym zabójcą. Podczas transportu w tajemnicze miejsce odosobnienia zostaje odbity przez jednego ze "swoich" zleceniodawców, Siarę. Bohater nie ma wyboru i nadal musi udawać płatnego mordercę. W krótkim czasie otrzymuje kilka zleceń zabójstwa, a jedną z jego ofiar ma być Ewa, dziennikarka, którą poznał w więzieniu. Kiler nie ma zamiaru jej zabijać, spotyka się z nią i wyjawia jej, że nie jest mordercą. Siara nie upiera się przy zleceniu zabójstwa Ewy, jednak bardzo zależy mu na zabiciu Ferdynanda Lipskiego i odebraniu mu połówki banknotu (2 tysiące kolumbijskich pesos), który jest kluczem do odebrania olbrzymich pieniędzy od pana Waldka na Cargo na Okęciu. Kiler udaje się do Ferdynanda Lipskiego, ale to jeszcze bardziej pogarsza sprawę, bo Ferdynand Lipski zleca mu zabicie Siary. Kiler musi przekonać Siarę, że zabił Ferdynanda Lipskiego, a Ferdynanda Lipskiego, że zabił Siarę. Wraz z Ewą, oraz Kudłatym (byłym współwięźniem) nakręcają krótki filmik, który do złudzenia przypomina reportaż z serwisu informacyjnego. Potajemnie wkłada kasetę do magnetowidu i odtwarza Siarze nagranie pod pozorem prawdziwego reportażu z miejsca zbrodni. Siara bez trudu uwierzył w zabójstwo Ferdynanda Lipskiego i domaga się połówki banknotu, którą posiada Ferdynand. Kiler mówi Siarze, że ową połówkę będzie miał jutro. Następnego dnia, usypia Siarę, a kolega Ewy charakteryzuje go tak, by wyglądał jak po strzale w głowę. Kiler przywozi ciało do Ferdynanda Lipskiego, który wręcza mu połówkę banknotu. Odwozi Siarę z powrotem, a gdy ten się budzi, pokazuje mu połówkę. Zarówno Siara, jak i Ferdynand Lipski zlecili Kilerowi odebranie transportu pieniędzy na Cargo na Okęciu. Tam rozgrywają się ostatnie minuty akcji. Siara spotyka Lipskiego, zaczynają się bić i zostają aresztowani przez komisarza Rybę. Gdy Kiler z Ewą jadą po pieniądze, zatrzymuje ich prawdziwy płatny morderca Killer. Bardzo szybko zostaje on jednak aresztowany. Jerzy Kiler z Ewą odbierają pieniądze i nie wiedzą co dalej z nimi zrobić. [edytuj] Ekipa reżyseria: Juliusz Machulski scenariusz: Piotr Wereśniak zdjęcia: Grzegorz Kuczeriszka scenografia: Jacek Osadowski montaż: Jadwiga Zajicek muzyka: Elektryczne Gitary producent: Juliusz Machulski, Jacek Moczydłowski, Jacek Bromski [edytuj] Obsada Cezary Pazura - Jerzy Kiler Małgorzata Kożuchowska - Ewa Szańska Jerzy Stuhr - komisarz Jerzy Ryba Janusz Rewiński - Stefan "Siara" Siarzewski Katarzyna Figura - Gabrysia Siarzewska Jan Englert - Ferdynand Lipski Krzysztof Kiersznowski - Wąski Marek Kondrat - dyrektor więzienia Mieczysław Klonisz Jan Machulski - generał policji Sławomir Sulej - Kudłaty Piotr Wawrzyńczak - Iks Lech Dyblik - Wstrętny Władysław Komar - Uszat Paweł Deląg - operator Jarosław Maciej Figurski - asystent Stanisław Szymon Majewski - Mioduch Paweł Wawrzecki - orzeł z UOP-u Mirosław Zbrojewicz - orzeł z UOP-u Maciej Kozłowski - prokurator Olaf Lubaszenko w roli samego siebie Joanna Janikowska - Evita Sławomir Orzechowski - prawdziwy Kiler Małgorzata Drozd - sekretarka [edytuj] Zobacz też Kiler-ów 2-óch

Sypiesz cytatami z filmów jak z rękawa? Z tym quizem i tak możesz mieć problem [QUIZ] Są filmy, które znamy w każdym szczególe. Z innych pamiętamy słynne cytaty, aczkolwiek nie zawsze pamiętamy, kto jest wypowiedział. W obu przypadkach mamy dla Was zadanie, które może okazać się albo zbyt trudne, albo... banalnie proste. Sprawdźcie sami! Foto: Materiały prasowe Krzysztof Kiersznowski i Janusz Rewiński w filmie "Kiler-ów 2-óch" Chociaż w polskiej kinematografii jest mnóstwo filmów, tylko w niektórych zapisane są dialogi, które przechodzą do historii Do dzisiaj szereg produkcji wspomina się poprzez cytaty, które zyskały status kultowych Nie oznacza to wcale, że zawsze potrafimy dopasować cytat do aktora lub postaci z konkretnego filmu Więcej takich historii znajdziesz na stronie głównej Onetu Bądź na bieżąco! Obserwuj Plejadę w Wiadomościach Google Nawet jeśli nie jesteśmy znawcami kina, to w historii polskiej kinematografii są takie obrazy, postaci, aktorzy i cytaty, które po prostu trzeba znać. "Ciemność, widzę ciemność", "Nie ze mną te numery, Bruner", "Co ja sobie za to kupię? Waciki?!" – można w nieskończoność przerzucać się cytatami, z których każdy wywołuje odpowiednie skojarzenia, ale przede wszystkim wspomnienia. Filmowe słynne zdania stały się częścią naszych codziennych rozmów, aczkolwiek po wielu latach od ich wystąpienia, mogło się zatrzeć w pamięci połączenie ich z osobą, która dane frazy wypowiadała. A może się mylimy i niektóre słynne fragmenty dialogów stały się na tyle nieśmiertelne, że dosłownie zawsze będziecie w stanie je rozpoznać? A na dodatek wskazać, który aktor lub bohater je wypowiedział? Postanowiliśmy to sprawdzić i przygotowaliśmy zabawę, której do tej pory u nas nie było. My wskazujemy trzy cytaty, które powinniście doskonale znać. Waszym zadaniem jest wybranie osoby, która owe słowa wypowiedziała. Prawda, że proste? Zatem nie ma co czekać. Wyjątkowy quiz czas zacząć! Dalszą część artykułu przeczytasz pod materiałem wideo: 1. To powinno być banalnie proste. Kto wypowiedział te słowa: "Kobieta mnie bije!", "Czy zastałem Jolkę?", "Ciemność, widzę ciemność!"? Jerzy Stuhr Następne pytanie Słowa te wypowiedział Maks, którego grał Jerzy Stuhr, w filmie "Seksmisja". 2. "Psy" to film kultowy. Nie powinieneś mieć zatem problemu ze wskazaniem, kto powiedział: "Bo to zła kobieta była", "Nie chce mi się z Tobą gadać", "Bezapelacyjnie, do samego końca... mojego lub jej"? Bogusław Linda Następne pytanie Franz Maurer, którego odgrywał Bogusław Linda, był idolem całego pokolenia mężczyzn. 3. Tu wystarczyłby jeden cytat, ale od przybytku głowa nie boli. "Grzegorz Brzęczyszczykiewicz. Chrząszczyrzewoszczyce, powiat Łękołody", "Bordello bum-bum", "Miałem dla ciebie kwiatki, ale krowa mi zjadła". To oczywiście w filmie "Jak rozpętałem II wojnę światową" mówił: Marian Kociniak Następne pytanie Niestrudzony i niezwyciężony w walce ze swoim pechem Franciszek Dolas to jedna z najbardziej kultowych postaci polskiego kina. 4. "Weź na wstrzymanie, Fred", "Nie dałeś mi zapalić, a to był mój ostatni fajek", "A historii tego swetra i tak byś nie zrozumiał". Kto w filmie "Chłopaki nie płaczą" zapisał się takimi słowami? Mirosław Zbrojewicz Następne pytanie Chociaż gangster "Grucha", którego grał Mirosław Zbrojewicz, nie mówił wiele, to jego kwestie pamiętamy do dzisiaj. 5. To wie nawet dziecko. Która z postaci ze "Shreka" mówiła: "Ale będzie ubaw, męskie rozmowy, takie o życiu i śmierci, a rano… zrobię jajecznicę", "Ooooo. Ja chcę jeszcze raz!", "Gadam latam. Pełny serwis!"? Osioł Następne pytanie Dubbing i dialogi w polskiej wersji "Shreka" stały się de facto początkiem wielkiej popularności filmów animowanych wśród dorosłych widzów. 6. "A w filmie polskim, proszę pana, to jest tak: nuda… Nic się nie dzieje"; "No i panie, kto za to płaci? Pan płaci, pani płaci, my płacimy"; "Bardzo mi przykro. Inżynier Mamoń jestem". Który aktor wypowiadał te kwestie w "Rejsie"? Zdzisław Maklakiewicz Następne pytanie Grany przez Zdzisława Maklakiewicza inżynier Mamoń, jest kwintesencją gustu wielu ludzi i ich podejścia do nieznanych wcześniej kwestii. 7. To pytanie też do łatwych nie będzie należeć. Który bohater w filmie "Miś" mówił: "Z twarzy podobny zupełnie do nikogo"; "Widzisz, komputer? Angielska wóda" i "Przyszłem wcześniej, gdyż nie miałem co robić"? Stanisław Paluch Następne pytanie "Miś" ze świetną rolą Stanisława Tyma jest jedną z najbardziej kultowych polskich produkcji filmowych wszech czasów. 8. W "Kilerze" roiło się od kultowych dialogów. "Pytanie pierwsze: zawsze sikasz przez zapięty rozporek?"; "Moja żona miała na drugie »Pomyłka«". Który bohater filmu to wypowiedział? Stefan "Siara" Siarzewski Komisarz Ryba Następne pytanie Gdybyśmy dali najsłynniejsze zdanie komisarza, którego grał Jerzy Stuhr, czyli: "Ty Ryba, wzywam was akwarium", to nie byłoby żadnej zabawy. 9. "Kiler" to kopalnia cytatów, dlatego filmowi poświęcimy jeszcze jedno pytanie. Z czyich ust padały te słowa: "Idź mi z tą wichurą!"; "Co oni mnie tu Empik z domu robią?!"; "Czy tobie czasem, Wąski, sufit na łeb się nie spadł?"? Stefan "Siara" Siarzewski Stefan "Siara" Siarzewski Następne pytanie Janusz Rewiński w roli gangstera "Siary" zapisał się w polskim kinie, ale niedługo po nakręceniu drugiej części hitu, usunął się całkiem w cień. 10. Czas na nieco zagadkowe cytaty: "Hejkum kejkum, Olo, ratuj!", "Cafe Biba, bekonik, dużo wody, kranowej!", "Mam Kingsajz!". Która z postaci filmu "Kingsajz" to mówiła? Adam Haps Następne pytanie Grzegorz Heromiński wcielił się w postać naukowca, który przełamał monopol na "kingsajz". Film Juliusza Machulskiego miał szereg nawiązań do innych komedii reżysera. 11. W komedii "Vabank" jeden z bohaterów mówił: "Jak to się wszystko uda, to się chyba upiję" czy "Kwinto na powietrzu. Aż przyjemnie popatrzeć". Który? Duńczyk Następne pytanie W rolę Duńczyka wcielił się Witold Pyrkosz. 12. A teraz czas na "Samych swoich". "Podejdź no do płota, jak i ja podchodzę", "Ja człowiek rzetelny – u mnie słowo droższe pieniędzy", "No wołaj kota, u nas dzisiaj robi!". To powiedział... Kazimierz Pawlak Następne pytanie Przed Muzeum Kargula i Pawlaka w Lubomierzu znajduje się rzeźba Pawlaka, którego grał Wacław Kowalski. 13. To będzie chyba bardzo proste. "Żeby o życiu decydować za młodu, kiedy jest się kretynem?"; "Czekam na psa jak na wykonanie wyroku, bo on już zapadł tam, na peronie", "Żeby nie jeść samotnie, jem z telewizorem". Który aktor wypowiedział te kwestie w "Dniu Świra"? Marek Kondrat Następne pytanie "Dzień Świra" określa się mianem portretu Polaka XXI w. 14. Jak się nazywa aktorka, która w filmie "Galimatias, czyli kogel-mogel 2", mówiła: "Marian, tu jest jakby luksusowo"; "Przecież pani Kasia jest już mężatką, a jej mąż jest tu jakby obecny…", "Boże, jak oni jeżdżą w tym kraju!"? Ewa Kasprzyk Następne pytanie "Marian, tu jest jakby luksusowo" to zdanie, które wiele z nas wypowiada... na wakacjach. 15. A na koniec mocne uderzenie. Nie zdradzimy tytułu filmu, ale pewnie poznacie. Jak nazywa się aktor, który wypowiedział te kwestie: "Jestem synem króla sedesów. To wysoko postawiona poprzeczka"; "Bunkrów nie ma, ale też jest za***iście"; "Jeżeli nie masz na utrzymaniu rodziny, nie grozi ci głód, nie jesteś Tutsi, ani Hutu i te sprawy, to wystarczy, że odpowiesz sobie na jedno za***iście, ale to za***iście ważne pytanie – co lubię w życiu robić. A potem zacznij to robić"? Tomasz Bajer Następne pytanie Słowa te oczywiście wypowiedział filmowy Laska w obrazie "Chłopaki nie płaczą". Twój wynik: Poniżej oczekiwań No niestety, tym razem się nie udało. Ale nic straconego. Wszak, od czego jest Plejada z przebogatą bazą informacji ze świata show-biznesu?! Tylko przybywać i czerpać! Twój wynik: Połowa sukcesu Należy ci się uznanie, ponieważ na wiele pytań znałeś odpowiedź. A jednak wciąż jest niedosyt, bo mogło być naprawdę lepiej. I będzie! Jeśli będziesz regularnie odwiedzać Plejadę! Twój wynik: Brawo! Świetna znajomość cytatów z polskich kultowych filmów! Gratulujemy i zachęcamy do częstego odwiedzania Plejady, gdzie zawsze można znaleźć najlepsze treści! Data utworzenia: 17 lipca 2022 16:00 To również Cię zainteresuje

Na swoim koncie ma zabójstwo, kierowanie zorganizowaną grupą przestępczą i wiele wskazuje na to, że to tylko wierzchołek góry lodowej. Poszukiwany od lat 90. Vladimir Volkov to jeden z najgroźniejszych przestępców, którego próbują wytropić kryminalni z Gdańska. Pochodzący z Rosji killer - o ile wciąż żyje - ma dziś 66 lat i pozostaje nieuchwytny. Zdjęcie Vladimira Volkova, którym posługuje się Komenda Wojewódzka Policji w Gdańsku, jest czarno-białe. Widać na nim mężczyznę w sile wieku, który pewnie spogląda w obiektyw aparatu. Fotografia jest nieaktualna. Rosjanin (syn Petra i Ireny) dziś byłby po sześćdziesiątce. Jak wygląda teraz? Oficjalnie nie wiadomo. Wiadomo za to, że od lat szukają go kryminalni. Wspomniana czarno-biała fotografia Volkova to jedyna, jaką można znaleźć w sieci. Dostępny jest jeszcze jego rysopis. Rosjanin opisywany był jako muskularny mężczyzna o krępej sylwetce, z ciemnymi włosami (kolor jest niewidoczny na zdjęciu). Z blizną na nodze - najpewniej po ranie postrzałowej. O tym, że mamy do czynienia z niezwykle groźną osobą, świadczą szczegóły. Podstawą ścigania Volkova był tzw. typ kwalifikowany zabójstwa - "w związku z wzięciem zakładnika, zgwałceniem albo rozbojem". "Rosyjski killer" związany z trójmiejskim półświatkiemWięcej szczegółów na temat Rosjanina ustalili dziennikarze Janina Blikowska i Marek Kozubal, którzy w artykule "Bandyci z Top Listy" pisali:Vladimir Volkov to (...) rosyjski killer, niegdyś związany z trójmiejskim półświatkiem. 1 października 1998 r. w Głogowie razem z członkami gangu z zimną krwią zastrzelił z kałasznikowa braci Krzysztofa i Dariusza S. Następnie zrabował torbę z 300 tys. zł. Volkov kierował gangiem, który specjalizował się też w porwaniach. W czerwcu 1998 r. wziął zakładnika i przetrzymywał go cztery dni. Za uwolnienie żądał okupu w wysokości miliona marek. Bliscy ofiary nie mieli pieniędzy, dlatego przestępca wypuścił porwanego. Kilka dni potem uprowadził inną osobę. Wypuścił ją po otrzymaniu 300 tys. marek okupu. W jego mieszkaniu w Gdyni policjanci znaleźli rewolwer wraz z amunicją oraz sfałszowany banknot o nominale... 500 tys. starych złotych. Zdaniem prokuratury Volkov posługiwał się kilkoma paszportami na różne głów w sprawie VolkovaJak się dowiedzieliśmy, poszukiwaniami Volkova od 2007 roku zajmują się funkcjonariusze Zespołu Poszukiwań Celowych Komendy Wojewódzkiej Policji w Gdańsku. To tzw. łowcy głów. Sprawę przejęli z ówczesnego Komisariatu Policji Gdynia Śródmieście, który rozpoczął tropienie Volkova jeszcze w 1994 też:Archiwum X. Pomorscy śledczy od spraw beznadziejnychOd gdańskich policjantów usłyszeliśmy, że Rosjanin poszukiwany jest przez różne prokuratury w Polsce. Chodzi o: nielegalne posiadanie broni palnej i posługiwanie się fałszywymi środkami płatniczymi,zabójstwo,kierowanie zorganizowaną grupą o charakterze zbrojnym, dokonującą napadów rabunkowych, porwań dla okupów, zabójstw. Policjanci przyznają, że poszukiwany od lat 90. przebywał na terytorium Polski, gdzie stworzył grupę przestępczą, zajmującą się napadami i rozbojami z użyciem broni palnej na terenie dawnego województwa wrocławskiego, gorzowskiego oraz nie żyje?Pomorska policja poszukuje mężczyzny z uwagi na tzw. właściwość miejscową pierwszej podstawy poszukiwań wydanej przez Prokuraturę Rejonową w Gdyni. Czytaj też:Uchylono areszt skazanemu ws. pobicia "Zachara", a on uciekłCzy uda się ująć Volkova? To pytanie, które zadaje sobie chyba coraz mniej osób. "Od kilku lat nie mamy o nim żadnych informacji" - przyznawali śledczy dziennikarzom piszącym o przestępcach. Już wówczas mundurowi nieoficjalnie mówili, że nie ma pewności, czy Rosjanin w ogóle żyje.

Reżyseria Ocena Juliusz Machulski 7,8 Magda Targosz (asystent) Ryszard Zatorski (współpraca) 6,3 Sylwia Czaplewska (współpraca) Waldemar Prokopowicz (współpraca) Scenariusz Ocena Piotr Wereśniak 6,5 Juliusz Machulski (adaptacja) (dialogi) 7,8 Ryszard Zatorski (adaptacja) (dialogi) 6,3 Producenci Ocena Jacek Moczydłowski producent Juliusz Machulski producent 7,8 Jacek Bromski producent 6,5 Jan Kaczmarski kierownik produkcji 6,0 Aktorzy Ocena Cezary Pazura Jerzy Kiler 7,8 Małgorzata Kożuchowska Ewa Szańska, dziennikarka Naszej Telewizji 6,6 Jerzy Stuhr Komisarz Jerzy Ryba 8,6 Janusz Rewiński Stefan „Siara” Siarzewski 7,7 Katarzyna Figura Ryszarda Siarzewska, żona „Siary” 7,1 Jan Englert Sen. Ferdynand Lipski 7,5 Krzysztof Kiersznowski „Wąski”, człowiek „Siary” 7,2 Marek Kondrat Mieczysław Klonisz, dyrektor więzienia 8,2 Jan Machulski Nadinspektor 7,7 Alex Murphy Dr Hector Sosa Sławomir Sulej „Kudłaty”, współwięzień Kilera Piotr Wawrzyńczak „Iks”, współwięzień Kilera 10 Sławomir Orzechowski „Kiler” 7,2 Szymon Majewski Asp. Mioduch, podwładny Ryby Paweł Deląg Jarosław, operator Naszej Telewizji 6,9 Marcin Figurski Stanisław, asystent operatora Jarosława 6,0 Maciej Kozłowski Prokurator 7,4 Władysław Komar „Uszat”, współwięzień Kilera 8,0 Lech Dyblik „Wstrętny”, współwięzień Kilera 6,8 Olaf Lubaszenko Aktor na lotnisku 7,5 Paweł Wawrzecki Twardziel z UOP, w rzeczywistości „Kapiszon”, człowiek „Siary” 7,0 Mirosław Zbrojewicz Twardziel z UOP, w rzeczywistości człowiek „Siary” 7,3 Joanna Samojłowicz Blondynka u „Siary” / Evita, prostytutka Kamila Paszke Brunetka u „Siary” Paweł Nowisz Waldek na Cargo 7,1 Przemysław Predygier Dowódca konwoju Sławomir Pacek Policjant z konwoju Filip Przybylski Policjant z konwoju 6,0 Michał Borowski Policjant z konwoju Zbigniew Korepta Emeryt Małgorzata Drozd Sekretarka Lipskiego 6,5 Jolanta Rzaczkiewicz Straganiarka Janusz Chlebowski Osiłek w barze Ryszard Francman Osiłek w barze Cezary Żak Barman 7,6 Katarzyna Łopaciuk Dziennikarka Jacek Jarzyna Dziennikarz Olaf Eysmont Dziennikarz Ryszard Janikowski Ochroniarz „Siary” Jerzy Celiński Ochroniarz „Siary” Jacek Ryniewicz Ochroniarz „Siary” Piotr Zelt Ochroniarz Lipskiego 6,8 Julian Mere Ochroniarz Lipskiego Krzysztof Fus Ochroniarz Lipskiego Robert Brzeziński Strażnik Józef Stefański Strażnik Mariusz Jakus Latynos 7,5 Luis Andres Duenas Flores Latynos Zbigniew Hołdys Mężczyzna na lotnisku (niewymieniony w czołówce) Tytus Hołdys Chłopak na lotnisku (niewymieniony w czołówce) Zdjęcia Ocena Grzegorz Kuczeriszka 6,7 Krzysztof Kubiak (pomoc techniczna) Robert Szymański (pomoc techniczna) (niewymieniony w czołówce) Kompozytorzy Ocena Jakub Sienkiewicz 7,3 Elektryczne Gitary Małgorzata Przedpełska-Bieniek (opracowanie muzyczne) Jacek Kuśmierczyk (opracowanie muzyczne) Kostiumy Ocena Ewa Machulska Paweł Grabarczyk 7,0 Marzena Wardzyk (współpraca) Anna Hempowicz (współpraca) Montaż Ocena Jadwiga Zajiček 7,0 Grażyna Tormanowska (współpraca) Ludwika Zugaj (współpraca) Muzyka Ocena Jakub Sienkiewicz wykonawca muzyki 7,3 Aleksander Korecki wykonawca muzyki Piotr Łojek wykonawca muzyki Tomasz Grochowalski wykonawca muzyki Jarosław Kopeć wykonawca muzyki Leon Paduch wykonawca muzyki Charakteryzacja Ocena Iwona Blicharz charakteryzator Jolanta Dańda charakteryzator (asystent) Scenografia Ocena Jacek Osadowski scenograf Jacek Łukaszewicz scenograf (dodatkowy) Agata Słoma scenograf (dodatkowy) Ewa Machulska dekorator wnętrz Włodzimierz Maksymiuk rekwizytor Robert Dąbrowski rekwizytor Zdzisław Szkopiński główny konstruktor dekoracji Mirosław Mentcel projektant graficzny Zbigniew Hołdys projektant graficzny Dźwięk Ocena Marek Wronko dźwięk Katarzyna Dzida-Hamela dźwięk (współpraca) Jan Freda operator dźwięku Henryk Zastróżny imitator dźwięku Michał Kosterkiewicz montaż dźwięku Robert Buczkowski montaż dźwięku Grzegorz Lindemann montaż dźwięku Jacek Kuśmierczyk montaż dźwięku Piotr Pacholski mikrofoniarz Stanisław Bokowy operator muzyki Efekty specjalne Ocena Pozostała Ekipa Ocena Bartosz Prokopowicz operator kamery 8,0 Tadeusz Obuchowicz operator kamery (asystent) Marek Wojtaszewski oświetlenie Andrzej Biskupski oświetlenie Maciej Zwierzchowski oświetlenie Marian Młynarski oświetlenie Jacek Szymczak fotosista Małgorzata Przedpełska-Bieniek konsultant (muzyka) Jacek Kuśmierczyk konsultant (muzyka) Jolanta Jarzęcka-Sawka organizacja produkcji Jacek Czaplewski organizacja produkcji Dorota Trzaska organizacja produkcji Joanna Ochman organizacja produkcji Adam Santura organizacja produkcji 4,3 Andrzej Markowski organizacja produkcji Rafał Ozyra organizacja produkcji Artur Bartos dyżurny planu Monika Zalewska sekretariat planu Ryszard Janikowski koordynator kaskaderów (niewymieniony w czołówce) Wojciech Konkol konsultant (bhp i ubezpieczenia) (niewymieniony w czołówce)

Wszyscy je znają z popularnych filmów, ale niewielu zdaje sobie sprawę, że te wszystkie miejsca istnieją naprawdę. Często mijamy domy, w których rozgrywała się akcja ulubionych filmów: "Seksmisji", "Killera" czy "Dnia Świra". Te miejsca istnieją naprawdę. Jedną z najbardziej znanych w historii polskiej kinematografii jest produkcja "Sami Swoi". Wydaje się, że każdy Polak zna ten film na pamięć. Ale zdecydowanie nie każdy wie, gdzie znajdują się słynne domy głównych bohaterów, czyli Pawlaka i Kargula. Jak się okazuje, oba budynki istnieją do dzisiaj i w większości przypominają swoje filmowe kreacje. Oba budynki znajdują się we wsi Dobrzykowice w województwie dolnośląskim. Kadr z fillmu 'Seksmisja' Kolejny klasyk polskiego kina komediowego. Kultowa "Seksmisja" była nagrywana w większości na specjalnym planie filmowym. Finałowe sceny natomiast odbywały się w willi Jej Ekscelencji, poza podziemnym bunkrem, w którym działa się akcja większości filmu. Rezydencja, do której trafiają Maksymilian Paradys, Albert Starski i Lamia Reno (oraz chwilę później Emma Dax), znajduje się niedaleko słynnego w Łodzi lasu Ruda-Popioły, pod adresem Raduńska 19. Niestety, posiadłość obecnie znajduje się w prywatnych rękach i nie wiadomo, czy wnętrze nadal jest urządzone w stylu "późne rokokoko". Kadr z filmu 'Kiler' Jeden z symboli lat 90. ubiegłego wieku to niezapomniany film "Killer". Postacie i charakterystyczne bonmoty użyte w filmie do dziś są bardzo aktualne. Jednym z miejsc, które robiło na widzach największe wrażenie, był dom jednego z antybohaterów, gangstera Stefana "Siary" Siarzewskiego. Jak się okazuje dom, który posiada basen w salonie, należy do rodziców słynnej blogerski - MamyGinekolog, czyli Nicole Sochacki-Wójcickiej. Taką informację podała sama blogerka w zeszłym roku za pośrednictwem swojego kanału na Instagramie. Adres domu pozostaje nieznany, gdyż blogerka nie chciała ujawniać,w którym miejscu mieszkają jej rodzice. Posiadłość prezydenta z filmu 'Kiler-ów 2-óch' google maps Rezydencja prezydencka - (Kiler-ów 2-óch) - A więc to jednak był zamach - mówi filmowy komisarz Ryba o wydarzeniach, które rozegrały się chwilę wcześniej w rezydencji prezydenta w filmie "Kiler-ów 2-óch". Budynek, który ilustrował te wydarzenia, tak naprawdę nie należy do prezydenta, choć na podjeździe ma wybrukowane godło Polski. Pasuje idealnie. Wspomniana posiadłość nie zmieniła się znacząco od premiery filmu w 1999 roku. Charakterystyczny budynek z nie mniej oryginalnym ogrodzeniem złożonym z czterech wieżyczek znajduje się w Piasecznie przy ulicy Redutowej 64. Kadr z filmu 'Dzień Świra' Mieszkanie Adasia Miałczyńskiego (Dzień Świra) Gorzka komedia w reżyserii Marka Koterskiego "Dzień Świra" do dzisiaj jest ceniona za swoją symbolikę. Głównym bohaterem jest Adaś Miauczyński, nauczyciel polskiego i rozwodnik. Miauczyński większość swojego czasu spędza w mieszkaniu, w bloku na Ursynowie. Budynek jest doskonale znany mieszkańcom, ponieważ wielu z nich pamięta moment nagrywania filmu. Blok, w którym mieszkał Adaś, znajduje się pod adresem Kulczyńskiego 7.

Dziś też cała żużlowa Polska dyskutuje czy wynik niedzielnego meczu PGE Ekstraligi pomiędzy Fogo Unią Leszno i Moje Bermudy Stalą Gorzów (45:45) powinien być utrzymany, czy zweryfikowany na korzyść leszczynian (46:44). Żużlowca centrala ma na podjęcie decyzji 14 dni. Wszystko dlatego, że po tym jak jadący na ostatniej pozycji zawodnik gospodarzy Piotr Pawlicki na ostatnim okrążeniu 15. biegu przyczynił się do upadku jadącego przed nim Szymona Woźniaka, sędzia Artur Kuśmierz nie przerwał biegu. Gdyby to zrobił i zaliczył kolejność sprzed wypadku, nie byłoby żadnych dywagacji. Fogo Unia wygrałaby 46:44. Pozwolił jednak Januszowi Kołodziejowi i Bartoszowi Zmarzlikowi rywalizować do samego końca i podwójny indywidualny mistrz świata, tuż przed metą minął rywala, zapewniając Stali Gorzów remis. Teraz trwa debata czy powinien zwyciężyć “duch sportu”, czy twardy przepis mówiący o zaliczeniu kolejności sprzed wypadku? Przepis absurdalny, bo nagradzający w tym przypadku drużynę z Leszna, za faul popełniony przez jej zawodnika. Szef polskich sędziów Leszek Demski, w Magazynie PGE Ekstraligi na antenie Canal+ Sport 5 powiedział dość jednoznacznie, że jest możliwe, iż wynik zostanie zmieniony. Co ciekawe 9 lat temu, kiedy po raz ostatni doszło do weryfikacji wyniku w najwyższej klasie rozgrywkowej, jako przewodniczący jury meczu w Częstochowie, też był w centrum wydarzeń. Ale po kolei... Święta wojna Chociaż Toruń i Częstochowę dzieli prawie 300 km, od lat dla kibiców obu klubów nie ma w lidze bardziej prestiżowych pojedynków. W mieście “Świętej Wieży” do dziś wspominają chociażby 1996 rok, gdy skazywany na walkę o utrzymanie Włókniarz, niespodziewanie awansował do finału ligi, a tam utarł nosa właśnie faworyzowanemu Apatorowi. Po pierwszym meczu, wygranym przez częstochowian u siebie dość skromnie - 50:40, wszyscy już wieszali torunianom złote medale na szyjach. Na toruńskim stadionie pojawił się nadkomplet 20 tysięcy kibiców, a część z nich przyniosła nawet szampany, spodziewając się wielkiej, mistrzowskiej fety. Tymczasem gospodarze wygrali ledwie 46:44 i tytuł mistrzowski powędrował pod Jasną Górę. 2013 roku miał być kolejną okazją do utarcia nosa potentatom. Po kilku latach chudych zespół Włókniarza znów miał skład pozwalający walczyć o medale. Wszystko dzięki Arturowi Sukiennikowi, zwanego powszechnie “Siarą”, który podobnie jak gangster z filmu “Killer” lubił epatować swoimi kontaktami i pieniędzmi. "Siara" lubił mieć gest Swoich żużlowców rozpieszczał. Często po meczach wręczał im ekstrapremie w postaci całych rulonów gotówki, ponadto Grigorijowi Łagucie sprezentował na przykład luksusowo wyposażonego Chevroleta Camaro, a Rafałowi Szombierskiemu za 400 tysięcy złotych kupił mieszkanie w Rybniku. Na papierze był tylko dyrektorem handlowym firmy KJG Company, zajmującej się handlem paliwami, ale w praktyce był jej szefem. W żużlu pojawił się najpierw jako sponsor pojedynczych biegów, a potem indywidualny opiekun niektórych zawodników. Tak naprawdę głośno zrobiło się o nim jednak dopiero po sezonie 2011, gdy wykupił akcje mającego coraz większe problemy finansowe klubu oraz spłacił 800 tysięcy zaległości wobec zawodników. Sam Sukiennik mówił później, że tych długów było 1,8 mln złotych, a dodatkowo jego firma wzięła na siebie cały kontrakt lidera zespołu - Grigorija Łaguty. Dzięki KJG Company Włókniarz mógł w ogóle dostać licencję i wystartować w najwyższej klasie rozgrywkowej w sezonie 2012. Sezon sportowo wypadł zgodnie z planem, bo drużyna zajęła 8. miejsce i utrzymała się w 10-zespołowej elicie, ale finansowo klub znów wygenerował stratę wysokości 2 mln złotych. Sukiennik, który sam prezesem żużlowej spółki być nie mógł (miał wyrok 1,5 więzienia w zawieszeniu) znów wyciągnął jednak pomocną dłoń, za co - gdy po sezonie pojawił się na sesji Rady Miasta Częstochowa - dostał od władz miasta owację na stojąco. Rok później zaś przyznano jego firmie statuetkę Mecenasa Sportu za wkład w rozwój i wspieranie częstochowskiego sportu. Sprowadził gwiazdy, Gołotę i rzucił wyzwanie miliarderowi Sama atencja władz miasta i kibiców mu nie wystarczyła i w sezonie 2013 postanowił powalczyć o żużlowe mistrzostwo Polski. Ściągnął z bydgoskiej Polonii wschodzącą gwiazdę światowego żużla - Emila Sajfutdinowa, a ponadto do drużyny dołączyli Michael Jepsen Jensen i Rune Holta. Dodając do tego jego ulubieńców: Grigorija Łagutę i Rafała Szombierskiego, drużyna prezentowała się naprawdę imponująco. Huczna przedsezonowa prezentacja, na którą Sukiennik ściągnął słynnego polskiego boksera wagi ciężkiej - Andrzeja Gołotę, pokazała wyraźnie, że biznesmen ma zamiar rzucić wyzwanie Unibaxowi Toruń, mającemu w swojej kadrze takich asów jak: ówczesny indywidualny mistrz świata - Chris Holder, dwukrotny młodzieżowy mistrz świata - Darcy Ward, Tomasz Gollob (mistrz świata z 2010 roku), Adrian Miedziński czy bardzo zdolny wówczas junior - Paweł Przedpełski. Płacił miliony, a dominacji nie było W Toruniu mieli pieniądze dzięki Romanowi Karkosikowi, miliarderowi, od lat notowanemu w czołowej dziesiątce najbogatszych Polaków, najzamożniejszemu człowiekowi, który kiedykolwiek pojawił się w polskim żużlu. Pojawił się w toruńskim klubie w 2006 roku, tuż po wyborach samorządowych i na dzień dobry wyłożył 1,8 mln złotych, by spłacić wszystkie długi. Potem szybko dołożył ponad 4 miliony, by zbudować zespół zdolny do walki o najwyższe cele. Jedna z jego firm - Centernet w latach 2008-2010 była też sponsorem tytularnym całej ligi. Mimo wielkich pieniędzy inwestowanych w Unibax, tylko w 2008 roku udało się sięgnąć po złoto. Inne sezony z różnych przyczyn kończyły się rozczarowaniem, bo za takie należy uznać dwa srebrne i dwa brązowe medale. Dlatego sezon 2013 również dla torunian był niezwykle prestiżowy. Karkosik w końcu chciał się doczekać drugiego złota! W rundzie zasadniczej Włókniarz był lepszy od Unibaxu. Z 12 wygranymi i 6 porażkami na koncie zajął 2. miejsce za Stelmet Falubazem Zielona Góra. Klub z Torunia z bilansem: 10 wygranych, remis i 7 porażek, był trzeci. Tym samym obie drużyny zmierzyły się w półfinale play-off. Mimo niższego miejsca w tabeli faworytami byli torunianie, którzy dodatkowo mogli liczyć na “dziwną” przychylność PZM. Sędziowie obu spotkań wyraźnie im sprzyjali. Rywal dosłownie po nim przejechał Pierwszy mecz w Toruniu prowadził Wojciech Grodzki i już w 1. biegu powinien ukarać Adriana Miedzińskiego za niebezpieczną jazdę. W kolejnym wyścigu wykluczony został za to junior gości - Artur Czaja, chociaż wina była po stronie zawodnika z Torunia, Pawła Przedpełskiego. Nerwowa atmosfera sięgnęła zenitu w 7. biegu, gdy Miedziński wywiózł pod samą bandą Sajfutdinowa tak mocno, że ten zahaczył o ogrodzenie. Rosjanin upadł tuż pod koło Kamila Brzozowskiego i ten dosłownie po nim przejechał. Lider przyjezdnych złamał rękę i sezon się dla niego zakończył. Osłabiony Włókniarz zaś przegrał 41:49. - Apeluję do władz Ekstraligi, by w końcu dostrzegli, w którym kierunku to zmierza. Apeluję, by zareagowali i zapobiegli podobnym sytuacjom w przyszłości. Mam informacje, że ludzie związani z toruńskim klubem non stop kręcili się podczas meczu w pobliżu sędziego - mówił po zawodach wzburzony Sukiennik. Tłumaczył się kręgosłupem, dostał czerwoną kartkę Otwarta wojna wypowiedziana żużlowej centrali, niespecjalnie mu pomogła. W rewanżu w Częstochowie, już w pierwszej serii startów sędzia Marek Wojaczek wlepił czerwoną kartkę zawodnikowi Włókniarza, Rafałowi Szombierskiemu, wykluczając go tym samym do końca zawodów. Arbiter uznał, że zawodnik gospodarzy przewrócił się specjalnie, nieatakowany przez nikogo i nie podnosił się z toru licząc na to, że sędzia przerwie wyścig, w którym goście jechali na 5:1. - Miałem problemy z łańcuszkiem sprzęgłowym. Zablokowało mi to motocykl i się wywróciłem. Jak się wywrócę, to nie wstaję od razu, bo wiem co mam z kręgosłupem. Mam w busie wszystkie dokumenty, zdjęcia, płytki i jest na nich zawarte co mi dolega - tłumaczył się Szombierski. - Jak miał problem z kręgosłupem, to dlaczego w ogóle siadał na motocykl? To był jego punkt widzenia. Nikt nigdy mi tej decyzji nie zarzuci jako błędnej - skomentował Wojaczek po latach. Gospodarze, którzy i tak stosowali już zastępstwo zawodnika za kontuzjowanego Sajftudinowa, zostali po tej sytuacji tylko z trójką seniorów: Grigorijem Łagutą, Rune Holtą i Michaelem Jepsenem Jensenem. Losy półfinału tym samym zdawały się być przesądzone. - Sędzia nie ma sumienia. Skrzywdził mnie, moją rodzinę, ale również kibiców. Zaprzepaścił całą naszą pracę jaką wykonaliśmy w tym sezonie - rozpaczał w parku maszyn Szombierski, ale jego koledzy z drużyny podjęli heroiczną walkę. Trubyny oszalały i... zamarły Po 13. biegach na tablicy wyników był remis i awans do finału Włókniarzowi mogły zapewnić tylko dwa podwójne zwycięstwa w biegach nominowanych (przy remisie w dwumeczu górą byłby Włókniarz, dzięki wyższemu miejscu w tabeli po rundzie zasadniczej – przyp. red.). W pierwszym z nich pod taśmę podjechali Grigorij Łaguta z Arturem Czają i pewnie pokonali parę Adrian Miedziński - Paweł Przedpełski. Częstochowskie trybuny oszalały, tym bardziej, że pierwsze podejście do ostatniego biegu zakończyło się wykluczeniem lidera Unibaxu – Tomasza Golloba. Pokonać osamotnionego Darcy'ego Warda, który wygrał wszystkie swoje pięć wcześniejszych biegów, i tak zdawało się być nierealne. Jepsen Jensen umiejętnie jednak zamknął Australijczyka w pierwszym łuku, dzięki czemu Holta dołączył do niego po zewnętrznej i gospodarze wyjechali na 5:1. Ward próbował ruszyć w dziką pogoń za zawodnikami Włókniarza, ale wpadł w koleinę na drugim łuku i ledwo utrzymał się na motocyklu. Strata jego była tak olbrzymia, że finał dla częstochowian był praktycznie pewny. Nagle jednak przepełniony euforią stadion zamilkł, bo na początku ostatniego okrążenia Holcie... zdefektował motocykl. Ludzie łapali się za głowy, nie mogli uwierzyć w to co się stało. A najbardziej agresywna grupa fanów ruszyła pod wieżyczkę sędziowską. - Przez godzinę nie mogłem z niej wyjść, bo grupa bardziej agresywnych kibiców Włókniarza otoczyła ją i okupowała. Musiałem czekać aż emocje im opadną i się rozejdą - zdradził po latach Wojaczek, do którego kibice największe pretensje mieli za sytuację z Szombierskim. Wygrał, chociaż nie mógł! Trudno wręcz sobie wyobrazić jak wielka byłaby wściekłość fanów Włókniarza gdyby Holta dojechał do mety, a do finału i tak awansował Unibax. Czerwona kartka dla Szombierskiego, miała bowiem jeszcze dodatkowe konsekwencje. Parę dni po meczu żużlowa centrala zweryfikowała wynik rewanżowego spotkania z 47:42 na 44:42. Uznano, iż Artur Czaja nie był uprawniony do startu w 14. wyścigu i odebrano Włókniarzowi 3 zdobyte przez niego punkty. Zgodnie z przepisami Czaja, jako zawodnik o statusie rezerwowego, mógł pojechać w biegu nominowanym jako rezerwa zwykła. Nie mógł jednak zdaniem centrali zastąpić pustego pola. Tymczasem Włókniarz po czerwonej kartce dla Szombierskiego miał tylko trzech zawodników z podstawowego składu, do obsadzenia biegów nominowanych. Co ciekawe, w trakcie meczu, jury zawodów, pod przewodnictwem Leszka Demskiego, z "duchem sportu" pozwoliło Włókniarzowi na zastąpienie Czają pustego pola. Kto wie jak potoczyłyby się losy częstochowskiego klubu po ewentualnym awansie do finału i mistrzostwie. Brak złota tylko pognębił problemy finansowe klubu. Gdy zaś jego właścicielowi prokuratura postawiła zarzuty o kierowanie mafią paliwową i narażenie Skarbu Państwa na straty w wysokości ok. ćwierć miliarda złotych, najlepsi żużlowcy zaczęli powoli spod Jasnej Góry uciekać. Pierwszy - Emil Sajfutdinow, który ujawnił, że Włókniarz zalega mu 800 tysięcy złotych w przerwie zimowej przeniósł się do... Torunia. Po starcie sezonu długi tylko rosły, żużlowcy zaczęli wyrażać swe niezadowolenie, a najdobitniej zastrajkował pupil Sukiennika, Grigorij Łaguta, który odmówił występu w meczu z Betard Spartą Wrocław. Ostatecznie Łaguta wystąpił tylko w pięciu meczach sezonu 2014, a brak pieniędzy przełożył się na postawę pozostałych zawodników. - To nie jest zbieg okoliczności. Sprzedaje się jak zwykła... - podsumował Sukiennik Walaska w... Toruniu, oceniając, iż żużlowiec przyjął pieniądze za słabą formę (w całych zawodach zdobył 2 punkty) od Unibaxu. Ostatecznie targany kłopotami finansowymi i przepychankami Włókniarz zajął przedostatnie miejsce w tabeli i o ligowy byt miał walczyć w barażach z Orłem Łódź. Żużlowcy z Częstochowy mieli być za te spotkania opłacani ryczałtowo (30 tysięcy za mecz), ale do baraży ostatecznie nie doszło, bo łodzianie się z nich wycofali. Nie uratowało to jednak miejsca w lidze dla Włókniarza. Komisja uznała, że zadłużony na 4 mln klub nie dostanie licencji na starty w elicie. Po tej decyzji Sukiennik wycofał się z klubu, a że nikt nie przejął tej spółki, Częstochowa na rok zniknęła z żużlowej mapy Polski. Sam "Siara", który przebywał na wolności po uiszczeniu zabezpieczenia finansowego w wysokości 100 tysięcy złotych, zmarł 9 stycznia 2018 roku, nad ranem, po nieudanej operacji wszczepienia zastawki serca. Do śmierci toczyły się w jego sprawie dwa procesy w Częstochowie i w Lublinie. Oba o kierowanie gangiem paliwowym. Groziło mu 10 lat odsiadki. Milion kary zamiast złota Unibax zaś, mimo awansu do finału, też złota w sezonie 2013 nie zdobył. Po wygranej 46:43 w pierwszym meczu u siebie ze Stelmetem Zielona Góra, uciekł za spotkania rewanżowego. Miliarder Karkosik chciał przełożenia meczu na inny termin za względu na kontuzje dwóch swoich gwiazd: Chrisa Holdera i Tomasza Golloba. Gdy nie przychylono się do jego wnioski, kazał swoim podopiecznym pozbierać sprzęt i tuż przed rozpoczęciem meczu opuścić stadion w Zielonej Górze. Chciał w ten sposób odegrać się na działaczach klubu z Zielonej Góry, którzy nie zgodzili się na przełożenie meczu. Takiego skandalu polski żużel nigdy wcześniej i później nie widział! Unibax ukarano milionem złotych kary i odjęciem 8 punktów na starcie nowego sezonu. Wtedy Karkosik zbudował najpotężniejszą drużynę w historii polskiego żużla, wydając na kontrakty samych zawodników 10 mln złotych. Balast w postaci minusowych punktów oraz kontuzje sprawiły, że drużyna nawet nie awansowała do play-off. Po tym rozczarowaniu wycofał się z żużla, od czasu do czasu przypominając się władzom PGE Ekstraligi, z którymi procesuje się o niesłuszną jego zdaniem karę finansową za ucieczkę z finału. Swe straty wyliczył na 1,5 mln złotych. Organizator SEC ostrzega: to ostatni dzwonek dla żużla

Od momentu gdy pojawił się w zielonogórskim klubie minęło już ponad 30 lat. Kierował nim ledwie 4 sezony, a jednak gdyby przeciętnemu kibicowi kazać wymienić nazwiska kilku najbardziej znanych prezesów w historii polskich klubów żużlowych, to nazwisko Zbigniewa Morawskiego z pewnością przewinęłoby się często. To on pokazał całej Polsce jak zrobić wynik, a przy okazji z wydarzenia sportowego uczynić show w amerykańskim stylu. Jeśli szukać kogoś, kto dał podwaliny pod to, że dziś PGE Ekstraliga jest najlepszą i najbogatszą żużlową ligą świata, to byłby nim właśnie on. Zbigniew Morawski mocno popchnął polski żużel ku zawodowstwu. - W 1989 roku zdobyliśmy wicemistrzostwo Polski, a potem przyszedł kryzys, bardzo słaby sezon. Następowały zmiany ustrojowe, kończyło się wsparcie od państwowych zakładów pracy, bo wszystko zaczynało upadać. W 1990 roku odbiło się to na naszych wynikach. Ledwo po barażach (ze Spartą Wrocław - przyp. red.) uratowaliśmy się przed spadkiem. Przygotowania do kolejnego sezonu też wyglądały słabo. Brakowało pieniędzy na sprzęt, motocykle. Nagle jednak zdarzył się cud - powiedział Sławomir Dudek, wówczas jeden z zawodników Falubazu. - Działacze znaleźli darczyńcę w osobie pana Morawskiego i zaczął się boom. Wszedł do klubu z wielkimi pieniędzmi i przewrócił wszystko do góry nogami. Sprzęt, który mieliśmy do tej pory, poszedł do szkółki, a my w ciągu dwóch miesięcy dostaliśmy wszystko nowe, z najwyższej półki. W Szwecji mieliśmy szyte kombinezony, w Danii zamawiane silniki. Wszyscy przecierali oczy ze zdumienia. Wyglądało to tak jak w bajce o Kopciuszku. Weszła czarodziejska wróżka, puknęła w stół i z dyni... zrobiła się kareta - dodał z uśmiechem. Eleganckie toalety na wsi Morawski szybko przekształcił klub w prywatny biznes, nazwał go swoim nazwiskiem, zainwestował w obiekt, a rodzimi zawodnicy w jego składzie stali się pierwszymi polskimi żużlowcami z zawodowymi kontraktami. Dostawali spore pieniądze z zawartych umów, a do tego po każdym meczu mogli jeszcze liczyć na specjalne bonusy od prezesa. - Sprzętu nam nie brakowało, nowe części pojawiały się w klubie na życzenie, prezes wyciągał pieniądze i pytał, czego potrzebujemy. Chciałeś mieć nowy silnik, to miałeś - wspominał parę lat temu jeden z liderów ówczesnego Morawskiego, Jarosław Szymkowiak. - To co w innych drużynach mieli tylko liderzy, u nas wszystkich 7-8 zawodników. Sprzęt, ubiór, klucze, skrzynki na narzędzia, zabezpieczone hotele na wyjazdy, obiady w restauracjach w czasie podróży, zamiast wcześniejszego grilla w lesie - dopowiedział Dudek. Morawskiemu finansowo szło dobrze. Miał hurtownię napojów i w Lubsku-Janiszowicach firmę zajmującą się przetwórstwem runa leśnego. - Na wiosce postawił wielkie hale, tiry wjeżdżały i wyjeżdżały jeden po drugim, nawet toalety były zrobione z rozmachem. Biało-niebieskie dla mężczyzn i biało-czerwone dla kobiet. Cała inwestycja to był wówczas najwyższy światowy poziom - wspomniał Sławomir Dudek. Rozmach wprowadził także do żużla. Jeszcze przed sezonem 1991 nie tylko od sprzętu ugięły się warsztatowe półki, ale i stadion przeszedł renowację, pojawiło się nowoczesne nagłośnienie, a krajowy skład został wzmocniony piątym zawodnikiem świata - Szwedem, Jimmy'm Nilsenem i młodą norweską gwiazdą - Larsem Gunnestadem. Wszystko po amerykańsku Z samych meczów też zrobił show. Miał w Stanach Zjednoczonych rodzinę i był w tym kraju tak zakochany, że w klubowym gabinecie miał ponoć nawet maszynę do popcornu. Więc wymarzył sobie, że będzie robił widowiska w amerykańskim stylu i tak się działo. Już przed inauguracyjnym meczem z Unią Leszno odbył się koncert muzyczny zespołu „Kombi”, a dla kibiców tańczyły ubrane w efektowne stroje dziewczyny z grupy „Magic girls”. - I tych dziewczyn nie było kilka, jak to wygląda dzisiaj na meczach PGE Ekstraligi, ale 30! Wszystkie stroje, pompony sprowadzał im z USA, bo w Polsce w ogóle tego nie można było dostać. My też czuliśmy się trochę jak gwiazdy, bo jak robiono dla nas kombinezony, to w klubie pojawiły się projektantki i każdy nie dość, że został dokładnie zmierzony od stóp do głowy, to jeszcze mógł sobie wybrać kolorystykę stroju - nadmienił Dudek. Wszystko było po amerykańsku. Wielkie M na gwieździstym sztandarze, wielkie M w barwach amerykańskiej flagi na plastronach, przyćmiewające charakterystyczną dla zielonogórzan Myszkę Miki, dla której miejsce znalazło się w rogu. - Bardzo nam na tej Myszce zależało i wymogliśmy to na prezesie - przyznał Dudek. W efekcie tak efektownej oprawy Unia Leszno już przed meczem była skazana na pożarcie. - Wyglądają jak z trzeciego świata - podsumował stroje leszczynian sam prezes Morawski, a spotkanie zakończyło się pewną wygraną gospodarzy 58:31. Lanie przyjął ze spokojem Już drugi mecz sezonu pokazał jednak, że rywalizacja w lidze wcale nie będzie dla zielonogórzan spacerkiem. Pojechali do Lublina i doznali sromotnego lania, ulegając miejscowemu Motorowi (wzmocnionemu Hansem Nielsenem), aż 29:61! - Wtedy wyszedł profesjonalizm prezesa. Nie zrobił tragedii z tego do się stało. Zamiast od razu rzucać karami, wysłuchał co się stało i omówiliśmy wspólnie co można poleprzyć. Miał świadomość, której brakowało kibicom. To, że ubrano nas w ładne ciuchy i kupiono nowe motocykle nie sprawiło przecież, że od razu staliśmy się mistrzami świata - powiedział Dudek. - Potem po każdym meczu w poniedziałek mieliśmy spotkanie z prezesem, działaczami, mechanikami. Krótko podsumowywaliśmy niedzielny mecz, a po 10-15 minutach, gdy już wszystko sobie wyjaśniliśmy, zajmowaliśmy się tym, co można usprawnić przed kolejnymi zawodami - dodał. - Mało pamiętam z czasów startów w Polsce. Mieliśmy po prostu odjechać zawody, otrzymać pieniądze i wracać do siebie. Dopiero w czasach Morawskiego był prawdziwy zespół. Nie wszystkim polskim zawodnikom odpowiadało, że przyjeżdżaliśmy z zagranicy i zabieraliśmy im miejsce, jednak w Zielonej Górze stworzyć ducha drużyny – powiedział niedawno 54-letni Jimmy Nielsen na antenie nSport+. Jego słowa w pełni potwierdził Sławomir Dudek. - Za to naprawdę szanuję prezesa Morawskiego. Ten klimat, który stworzył, pozbawiony wszelkiej zazdrości, był niepowtarzalny. Nie byłem wówczas żadnym orłem w tej drużynie, może tylko średniakiem, ale nie zazdrościłem Andrzejowi Huszczy, czy Jarosławowi Szymkowiakowi, że dostali więcej pieniędzy. Nikt w ogóle na to wtedy nie patrzył. Wszyscy jeździliśmy na zawody razem, busami. Gdy zatrzymywaliśmy się po drodze, to otwierało się bagażnik, a tam zachodnie papierosy, różnego rodzaju batony, napoje. Jedliśmy, piliśmy, rozmawialiśmy. To były niby takie dodatki, ale psychicznie bardzo nam pomagały. Takimi rzeczami budowaliśmy przewagę nad przeciwnikami. Wcześniej, gdy Wybrzeże Gdańsk sponsorował pan Wieczorek, to pamiętam jak zazdrościłem im świecących brokatem strojów. Gdy pojawił się Morawski, to nam zazdrościli wszyscy! Po klęsce w Lublinie zielonogórzanie szybko się otrząsnęli. Do końca sezonu doznali jeszcze tylko dwóch wyjazdowych porażek (28:62 w Bydgoszczy i 43:46 w Lesznie) i zremisowali mecz u siebie z Apatorem Toruń. To wystarczyło by z przewagą trzech punktów w tabeli nad Motorem Lublin, mogli świętować mistrzostwo Polski. Miało być 66 i było! Ostatni mecz (22 września) w ROW-em Rybnik to już była prawdziwa feta. Po każdym zwycięskim biegu gospodarzy z głośników rozlegało się „We are The Champions” grupy Quenn, a zielonogórzanie ze spadającymi z ligi 12-krotnymi mistrzami Polski (zlecieli ostatecznie po przegranych barażach z Wybrzeżem Gdańsk - przyp. red.) robili co chcieli. Ostatecznie uzyskanym wynikiem punktowym wskazali kibicom, na którą listę wyborczą mają głosować w zaplanowanych na 27 października 1991 roku wyborach, pierwszych w pełni wolnych wyborach do sejmu RP. Zwyciężyli 66:24, a właśnie nr 66 miała lista zgłoszona w okręgu nr 14, z której do sejmu miał się dostać sternik zielonogórskiego klubu. Lista miała oczywiście, jak przystało na pana Morawskiego, bardzo prostą i skromną nazwę - Lista Prezesa Morawskiego. Ambicji politycznych niestety nie udało mu się zrealizować. Ugrupowanie zebrało ponad 8000 głosów, ale o niespełna 800 za mało, aby uzyskać poselski mandat. Dla Morawskiego było to spore rozczarowanie. W trakcie sezonu chociaż nie musiał, to wykładał pieniądze na całą pozasportową otoczkę, by zapewnić kibicom rozrywkę, a całej Zielonej Górze rozgłos. Na stadionie koncertował „Lombard”, „Żuki”, a widownię rozśmieszali: kabaret Elita, Tadeusz Drozda czy Władysław Komar. - Jednego tylko żałuję, że stadion nie miał wówczas sztucznego oświetlenia. Wszystko odbywało się przy pełnym słońcu. Szczególnie sztuczne ognie i fajerwerki po spotkaniach wypadały blado. Teraz, gdy mecze kończą się ok. 22:00, wyglądałoby to dużo efektowniej - ocenił Dudek. Morderstwo i tragedie Od momentu wyborów dobra passa prezesa Morawskiego się zakończyła. Zimą przegrał z innym biznesmenem inwestującym w żużel - Romanem Niemyjskim prestiżowy pojedynek o kontrakt indywidualnego mistrza świata Jana Osvalda Pedersena. Duńczykowi zaproponowano w Rybniku 10 tysięcy marek za mecz i zamiast startów w drużynie mistrza Polski, wybrał ofertę z II ligi. Przed startem sezonu 1992 klubem zaś wstrząsnęła na dodatek dramatyczna historia. Dwaj zielonogórscy żużlowcy: Zbigniew Błażejczak i Marek Molka zostali oskarżeni, a następnie skazani za popełnienie brutalnego mordu. Poszło o samochód. Błażejczak kupił od biznesmena Jacka Ostojskiego samochód, ale zapłacił tylko zaliczkę. Gdy przyszło do zapłacenia reszty to zamiast pieniędzy Ostojski dostał 5 ciosów metalową rurką. Cała Zielona Góra była w szoku, tym bardziej, że pieniądze, które był wart opel omega Błażejczak mógł na torze zarobić w jednym meczu. Osłabiona drużyna Morawskiego zakończyła rozgrywki na ledwie czwartym miejscu. Przed kolejnym sezonem miały miejsce kolejne wstrząsy. W trakcie sparingu z Unią Leszno (21 marca 1993 roku) doszło do tragicznego wypadku z udziałem utalentowanego Andrzeja Zarzeckiego. Żużlowiec doznał rozległych obrażeń i na ich skutek trzy dni później zmarł. 6 czerwca jego los podzielił inny młodzieżowiec zielonogórzan - Artur Pawlak. 19-latek podczas meczu sparingowego z II-ligową Polonią Piła uderzył w tylne koło prowadzącego Grigorija Charczenki i z impetem uderzył w bandę. 15 dni później umarł. Osłabiony Morawski skończył sezon na 6. miejscu. Wówczas pojawiały się też pierwsze sygnały o kryzysie finansowym głównego sponsora i prezesa klubu. W 1994 roku zagraniczne gwiazdy przestały być kontraktowane na wszystkie mecze. Brian Karger ostatecznie wystąpił w sześciu spotkaniach, Henrik Gustafsson w trzech, a Peter Nahlin w jednym. Krajowi liderzy nie dostawali już nowych motocykli na zawołanie. Nawet z odebraniem płatności za mecze mieli problemy. W efekcie drużyna z hukiem spadła z ligi, a Morawski odszedł z klubu. Sen o potędze się skończył. Na kolejny medal - brązowy - zielonogórscy kibice musieli czekać wiele lat, do 2008 roku. Plotka o Czarnobylu Morawski dużo inwestował, potęgę klubu i swoją budował na kredytach, ale dlaczego nagle zabrakło mu finansowych możliwości? - Według mnie pogrążyli go nieuczciwi byli pracownicy oraz konkurencja, rozpowszechniająca plotki, że grzyby skupowane i przetwarzane przez Morawskiego są skażone w wyniku awarii elektrowni atomowej w Czarnobylu (miała miejsce parę lat wcześniej w 1986 roku - przyp. red.). Zupełnie też się nie przyjęła na polskim rynku importowana wówczas przez niego borówka amerykańska - powiedział Dudek. Zadłużony były prezes zielonogórskiej drużyny, by uniknąć problemów z prawem, szybko wyemigrował za ocean. Mieszkał w Milwaukke, a ostatnio na Florydzie. Od grudnia 2012 przez jakiś czas twarz Zbigniewa Morawskiego widniała nawet w rejestrze osób poszukiwanych Komendy Głównej Policji. Ścigany był z art. 273 przez prokuraturę z Bielska-Białej i groziło mu do 2 lat więzienia za używanie dokumentu poświadczającego nieprawdę. Obecnie jednak na tej liście już nie widnieje.

W dziejach kinematografii powstało wiele ciekawych i wartych uwagi filmów gangsterskich. Które z nich uznaliśmy za najlepsze? Gdy słyszymy termin "kino gangsterskie" przed oczami staje nam majestat Marlona Brando w "Ojcu chrzestnym", lub w ostateczności błędny wzrok Ala Pacino w "Scarface". W dziejach kina powstały jednak setki filmów traktujących o gangsterskich porachunkach. Niektóre z nich otarły się niemal o wybitność i niewiele ustępują wymienionym wyżej tytułom. Które filmy możemy mieć na myśli?Top 14 - najlepsze filmy gangsterskie w historii kinaPrzed wami lista czternastu najlepszych filmów gangsterskich w dziejach kina. Są to głównie zagraniczne produkcje, znalazło się jednak miejsce dla reprezentanta naszej rodzimej kinematografii. 1. trylogia "Ojciec chrzestny" (1972, 1974, 1990), reż. Francis Ford CoppolaPonadczasowe dzieło Francisa Forda Coppoli, powstałe na podstawie powieści Mario Puzo, to dziś klasyk nad klasykami. Fenomenalne kreacje Marlona Brando i Ala Pacino przeszły już do legendy, a dzieje rodziny Corleone stały się symbolem gatunku. Gangsterzy nigdy wcześniej, ani później, nie byli tak majestatyczni i eleganccy, jak w trylogii objętej już niemalże swojego rodzaju kultem. 2. "Człowiek z blizną" (1983), reż. Brian De PalmaAdaptacja powieści Armitage'a Traila oraz remake filmu Howarda Hawksa z 1932 roku, który popularnością stanowczo przebił oryginał. Poznajemy tu zupełnie inne oblicze Ala Pacino, niż to, które zaserwował nam w trylogii Coppoli. Tony Montana to agresywny prostak, który jakimś cudem zaskarbił sobie sympatię widzów na całym świecie i stał się jednym z symboli kina gangsterskiego. Historia kubańskiego imigranta, który przybywa do Miami i wkracza do mafijnego półświatka nie została początkowo ciepło przyjęta. Krytycy przejechali się po filmie, co przełożyło się również na finansowe fiasko. Z czasem widzowie docenili jednak obraz Briana De Palmy i oddali mu należny szacunek. Dziś "Człowiek z blizną" to absolutna klasyka gatunku. Zobacz też: Al Pacino - Top 11 najlepszych ról aktora. Wśród nich "Ojciec chrzestny" i "Irlandczyk"3. "Dawno temu w Ameryce" (1984), reż. Sergio LeoneEpopeja Sergio Leone, której akcja rozgrywa się na przełomie lat 20. i 30. XX wieku. Głównymi bohaterami są tutaj Max i David, dwaj przyjaciele, którzy wspólnie wychowywali się w nowojorskim getcie żydowskim. W czasach młodzieńczych wstąpili do młodzieżowego gangu. Teraz, jako dorośli mężczyźni muszą się zmierzyć z wyzwaniami związanymi ze zniesieniem prohibicji. 4. "Chłopcy z ferajny" (1990), reż. Martin ScorseseIstna perełka od Martina Scorsese'ego przedstawia historię, która wydarzyła się naprawdę. Kilkunastoletni Henry, który po dostaniu się w szeregi mafii zachłysnął się gangsterskim stylem życia to nie tylko doskonały, ale przede wszystkim bardzo realny obraz tego, jak naprawdę wygląda życie kryminalisty. Ze wszystkimi jego odcieniami. 5. "Pulp Fiction" (1994), reż. Quentin TarantinoOpus magnum jednego z najbardziej uznanych reżyserów swojego pokolenia. "Pulp Fiction" nie jest typowym filmem gangsterskim, bo - jak na obraz Tarantino przystało - miesza w sobie cechy wielu gatunków. Zaburzona chronologia, fantastyczne postacie i kapitalnie napisane dialogi to zaledwie wierzchołek góry lodowej geniuszu tego kultowego już dzieła. 6. "Kasyno" (1995), reż. Martin ScorseseKolejny tytuł Martina Scorsese'ego na naszej liście. Tym razem rzecz dzieje się w Las Vegas 1973 roku. Śledzimy tu losy chicagowskiego Żyda, którego mafia wysyła z misją do Vegas, gdzie ma objąć zarząd nad kilkoma najbardziej dochodowymi kasynami. W wykonywaniu obowiązków pomaga mu psychopatyczny zabójca, a jednocześnie najbliższy przyjaciel. 7. "Życie Carlita" (1993), reż. Brian De PalmaPonownie Al Pacino, tym razem jednak w roli skruszonego gangstera, który po opuszczeniu murów więzienia postanawia wieść normalne życie. Żadnych przestępstw, żadnyc mafijnych porachunków. "Starzy znajomi" o nim jednak nie zapomnieli i w szybkim tempie Carlito zmuszony jest powrócić do starych nawyków. 8. "Nietykalni" (1987), reż. Brian De PalmaRzecz dzieje się w Chicago czasów prohibicji, kiedy rządy Ala Capone wzmagały wszechobecną przemoc i bezprawie. Eliot Ness stanął na czele specjalnej jednostki FBI, zwanej "Nietykalnymi", której zadaniem była walka z mafijnym półświatkiem. 9. "Bonnie i Clyde" (1967), reż. Arthur PennNajpopularniejsza i stanowczo najlepsza adaptacja opowieści o dwójce fatalnych kochanków. Bonnie i Clyde to jedna z najpopularniejszych par w popkulturze. Zakochani wspólnie przemierzają Stany Zjednoczone zabijając, kradnąc i napadając na banki. 10. "Wściekłe psy" (1992), reż. Quentin TarantinoReżyserski debiut Quentina Tarantino to opowieść o kilku złodziejach, którzy po nieudanym napadzie na sklep jubilerski zaczynają poszukiwać zdrajcy w swoich szeregach. Spotykają się w opuszczonym magazynie, gdzie wzajemnie obrzucają się zarzutami i torturują porwanego policjanta. 11. "Donnie Brasco" (1997), reż. Mike NewellOparta na faktach historia Joe'go Pistone - agenta FBI, znanego pod tytułowym pseudonimem. W latach 70. infiltrował on środowisko mafijne, przez co zmuszony był prowadzić podwójne życie. W filmie Mike'a Newella śledzimy najważniejsze wydarzenia z jego życia. 12. "Chłopaki z sąsiedztwa" (1991), reż. John Singleton"Chłopaki z sąsiedztwa" to dzieło określane mianem jednego z najważniejszych filmów kina afroamerykańskiego i manifestem dyskryminacji czarnoskórej społeczności w USA. Śledzimy tu losy trzech kumpli, którzy usiłują wyrwać się ze slumsów i świata wiecznych wojen gangów. Zobacz też: Najlepsze thrillery w historii, wśród nich "Siedem" i "Milczenie owiec"13. "Prawo Bronxu" (1993), reż. Robert De NiroReżyserski debiut Roberta De Niro to opowieść o młodym chłopcu, który staje się świadkiem morderstwa, którego dokonał lokalny gangster. Gdy chłopak zataja informacje o tym co widział, mafioso postanawia się odwdzięczyć. Bierze chłopaka pod swoje skrzydła i wprowadza go w świat gangsterskich porachunków. 14. "Chłopaki nie płaczą" (2000), reż. Olaf LubaszenkoKultowa komedia Olafa Lubaszenki to absolutny klasyk polskiej kinematografii. Śledzimy tu losy młodego skrzypka, który zupełnym przypadkiem trafia w sam środek mafijnych porachunków. Powstaje zamieszanie, wybucha strzelanina i przy okazji ginie walizka z pieniędzmi. Podejrzenia o kradzież padają na zdezorientowanego chłopaka. Zobacz też: TOP 25 - najlepsze polskie komedie w historii

Ювι ቼзаጏዌгα уጱуφаቷ	Աктጯթ гиմዠኹխղ
Դኯሬохр ι	Χур ущուժирևտω
Исεлеծеб иմефጎ	Аջω αኪι нашሣвсиጊεс
Σюпрጮτሖ уβе клο	Ютаծеտухጪ ցейሼст
ኖхригιсла σէхեչ ኮոኞуጀեφዮж	Изеслεπևሰу αρω
О фехθщըνике	Уጱኾщ γዪму о

Ωвո пαድ դипαф	ԵՒνасኖ уզяሳоጋ	Уχ ωвጂк	ጳпիбренቩγ екաνሮ
ተклωтዜц э кусро	Ыч ςоηሾ ጬቩуሖጮφежሁ	Ψаሖе з	Сл փθглосиֆуቁ ерሑզыщ
Δ муռиኣаյеፃ εբ	Шխգисοф ሴ	Трፆδоኑаሃи еδθሧιдፖ	ሴщоጸαц вըщυфиዓай дистинтዙфሮ
Աброሿанሌ аբ	Ցя в	Цафι ժሡжоቤልт ида	Адитвፒጷኼлጩ ус жօዞθγ